13 Σεπ 2013

Καλό ξεκίνημα στα δικοινοτικά



Χάρις στην επιμονή μερικών συνδικαλιστικών οργανώσεων της χώρας, είχαμε και φέτος μια αρκετά σεβαστή, υπό τις περιστάσεις, δικοινοτική συγκέντρωση για την ειρήνη, την 1η του Σεπτέμβρη. Η μέρα αυτή, που για τους Τουρκοκύπριους ήταν εδώ και χρόνια ο τρόπος τους να ξαναρχίζουν τη χρονιά, μετά τις διακοπές με μια μεγάλη κινητοποίηση –πορεία,  πήρε δικοινοτική μορφή με πρωτοβουλία της πλατφόρμας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων Εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος», μετά το 2004 και ήταν μια προσπάθεια να αρχίσει να ανασυγκροτείται το δικοινοτικό κίνημα, που είχε σμπαραλιαστεί από το αποτέλεσμα των δημοψηφισμάτων. Κάποια στιγμή, από ελληνοκυπριακής πλευράς, πήρε την σκυτάλη η ΠΕΟ γεγονός που διεύρυνε το μέγεθος της συμμετοχής. Τα δύο τελευταία χρόνια, όμως, είχαμε κάποια υπαναχώρηση, γιατί τα Ηνωμένα Έθνη αρνήθηκαν να παραχωρήσουν το χώρο. Πριν δύο χρόνια, η συγκέντρωση έγινε στο Πάρκο της Ειρήνης, όπου όμως δεν ήλθαν πολλοί Τουρκοκύπριοι και πέρυσι έγινε μια σχετικά μικρή, αλλά μαχητική συγκέντρωση στο δρόμο μπροστά από το Λήδρα Πάλας με πρωτοβουλία μερικών τουρκοκυπριακών συνδικάτων και της Πλατφόρμας των Εκπαιδευτικών και πήρε την μορφή διαμαρτυρίας ενάντια στα Ηνωμένα Έθνη που δεν παραχώρησαν το χώρο.
Φέτος, η διοργάνωση έγινε από την ΠΕΟ και τα τουρκοκυπριακά συνδικάτα  DEV-IS, KTOS, KTOEOS, KTAMS, BES. Μαζεύτηκε αρκετός κόσμος, πάνω από 1500 άτομα και κάτι, που έχει ίσως τη σημασία του που ήταν ότι υπήρχε σημαντική παρουσία και από τις δύο κοινότητες. Ήταν ένα καλό ξεκίνημα για τη ακαδημαϊκή/ σχολική χρονιά, καθώς αναμένεται η επανεκκίνηση των συνομιλιών τον επόμενο, κατά πάσα πιθανότητα, μήνα. Απ’ ότι μαθαίνουμε, προετοιμάζεται μια ακόμα δραστηριότητα σύντομα στην και για την, Αμμόχωστο.
Κάτω από την πυραυλική ομπρέλα
Αναπόφευκτα η συγκέντρωση ασχολήθηκε και με την κρίση στη Συρία και εναντιώθηκε στην παρέμβαση της Δύσης, στηρίζοντας ταυτόχρονα τη δημοκρατία και την ειρήνη στη χώρα αυτή. Είναι προς σημείωση ότι υπήρξε μια κοινή προσέγγιση των συνδικάτων που μετείχαν σε αντίθεση με την τουρκική κυβέρνηση που ζητούσε και ζητεί δυτική επίθεση και την κυπριακή που… συμπαρατάσσεται με ευλυγισία… κάπου ανάμεσα Λονδίνο και Ουάσιγκτον (είδε όμως με ανακούφιση την υπαναχώρηση, ως φαίνεται αυτή την στιγμή, των ΗΠΑ ).
Τυχαία, πήραμε από κάποια ανταπόκριση  περιληπτικές δηλώσεις του κ. Κασουλίδη, οι οποίες δείχνουν συμπυκνωμένα το είδος της εξωτερικής πολιτικής που ασκεί η κυβέρνηση, η οποία μοιάζει με ανέκδοτο.
«Ο υπουργός Εξωτερικών επανέλαβε ότι δόθηκαν επανειλημμένως διαβεβαιώσεις από φίλες χώρες ότι η βάση Ακρωτηρίου δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ως ορμητήριο για επίθεση εναντίον της Συρίας.
Ταυτόχρονα, είπε, δόθηκαν και διαβεβαιώσεις ότι οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο δεν θα αποτελέσουν συριακό στόχο.
Για τη δέσμευση θαλάσσιας περιοχής στην ανατολική Μεσόγειο, ο κύριος Κασουλίδης είπε ότι έγινε ύστερα από νόταμ, που εξέδωσε φίλη χώρα, η οποία δεν θα λάβει μέρος σε ενδεχόμενη επιχείρηση εναντίον της Συρίας και η οποία θα κάνει ασκήσεις. (ΣΣ και έριξε και ένα δυο πυραύλους από τα δυτικά της Κύπρου προς τα ανατολικά )».
Κάθε λογικός άνθρωπος πείσθηκε μετά από αυτές τις δηλώσεις ότι αν ξεσπούσε πόλεμος οι βάσεις θα ήταν αμέτοχες και ότι η Συρία δεν θα απαντούσε (όχι γιατί δεν θα μπορούσε, αλλά γιατί δεν θα το ήθελε ).
Παρόλα αυτά, η Βουλή είχε εγκρίνει ένα ψήφισμα που ζητούσε ειρηνική λύση του Συριακού με παρέμβαση του ΟΗΕ.
…και ο Αλεξάντερ Ντάουνερ
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, κάτω από την αντιπυραυλική «ασπίδα» που έστησαν οι άγγλοι και αμερικάνοι για να  προστατεύσουν την Κύπρο και  τις βρετανικές βάσεις, κατέφθασε ο από καιρό αναμενόμενος κ. Ντάουνερ. Τα ΜΜΕ έχουν στραμμένη την προσοχή τους λίγο στο Συριακό και περισσότερο στην Τράπεζα Κύπρου. Το πολύ Συριακό βλάπτει τον τουρισμό, ενώ στο Κυπριακό υπάρχει κάτι σαν αμηχανία, κάτι σαν «γενική διάθεση» στα ΜΜΕ να μην επεκτείνονται στο θέμα. Η τοποθέτηση συνομιλητών είναι, έτσι ή αλλιώς, εξ’ αντικειμένου μια υποβάθμιση του θέματος. Το δείπνο των Ντάουνερ, Ερτούγ, Μαυρογιάννη πέρασε με μικρή κάλυψη. Η συνάντηση με Αναστασιάδη και Έρογλου καλύφθηκε ίσως περισσότερο. Με μια έννοια, ίσως οι συνομιλητές να χρησιμοποιηθούν σαν μια μέθοδος να κρατιέται ζωντανή μια διαδικασία, η οποία θα μπορεί να εγγράψει κάποια πρόοδο στα μικρά θέματα, ενώ θα αναμένεται να πάρει μια πιο συγκεκριμένη μορφή η διεθνής νέα πολιτική αναδιοργάνωσης των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο. Εν πάση περιπτώσει, από τα λίγα που είπε ο κ. Ντάουνερ ( που τελικά παραμένει στη δουλειά του παρά τις διαμαρτυρίες πολλών ελληνοκυπριακών φωνών τους προηγούμενους μήνες), φαίνεται ότι εστιάζει στο οικονομικό όφελος που θα έχει μια λύση μέσα σε συνθήκες κρίσης και σε σχέση βέβαια με την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου. Η τουρκοκυπριακή πλευρά επιχείρησε να κάνει βήμα μπροστά μετά από μια «απρόσμενη», όπως χαρακτηρίστηκε από τα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ, δήλωση Έρογλου ότι δέχεται τις συγκλίσεις Χριστόφια Ταλάτ (που δεν τις δεχόταν μέχρι πρόσφατα), ενώ ο κ. Αναστασιάδης δεν «αρχίζει από μηδενική βάση», αλλά, όπως διαρρέουν πηγές του προεδρικού,   «η Ελληνοκυπριακή πλευρά κατ’ ουδένα λόγο δεν θεωρεί το έγγραφο συγκλίσεων ως έγγραφο διαπραγμάτευσης».
Η κατάσταση στα κατεχόμενα είναι ακόμα αρκετά ασαφής. Πάντως, στην εξουσία έχουμε μια συμμαχία Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και ΔΗΚΟ που έχει δυσαρεστήσει την κυβέρνηση Ερντογάν, στην οποία με κάποιο τρόπο πρόσκειται και ο Έρογλου μέσω του ΔΗΚΟ. Ο ηγέτης του τελευταίου, όμως, δήλωσε ότι δεν θα εναντιωθεί στις συνομιλίες, όμως ο ίδιος δεν συμφωνεί πλέον με ομοσπονδιακή λύση.
Στην Τουρκία, όμως, ο Ταγίπ Ερντογάν αντιμετωπίζει εντάσεις στο εσωτερικό μέτωπο, όπου το κίνημα διαμαρτυρίας παρά την καταστολή καλά κρατεί αλλά και στο εξωτερικό όπου πλέον δυσκολεύεται να διατηρεί συμμαχίες.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου