1 Σεπ 2013

Η Δυση, η Συρια και το το πλαισιο του θεαματος



Η Δύση συμμετέχει ενεργά στο νέο κατασκευασμένο επεισόδιο  για την Συρία: κλιμάκωση για την Διάσκεψη η εκτράχυνση της διαδικασίας προς περιφερειακές συγκρούσεις;


Update: Το πιο κατω κειμενο γραφτηκε για τις εξελιξεις της προηγουμενης εβδομαδας. Απο τοτε μεσολαβησε η αρνηση του βρετανικου κοινοβουλιου να εγκρινει την συμμετοχη της χωρας σε επεμβαση κατα της Συριας και η εν μερει αναδιπλωση των ΗΠΑ οταν ο Ομπαμα αποφασισε να ζητησει την εγκριση του Κογκρεσου.
Ειναι γεγονος οτι η αντιδραση ηταν πιο εντονη απο οτι αναμενοταν απο τους διοργανωτες του θεαματος. Το οτι το κοινο μαθαινει κατι τελικα απο τα ψεματα της εξουσιας ειναι σιγουρα ελπιδοφορο. Οταν βομβαρδιστηκε η Νεα Γιουγκοσλαβια το 1999 οι αντιδρασεις στην Δυση ηταν περιορισμενες. Οταν εγινε η εισβολη στο Ιρακ το 2003, οι αντιδρασεις ηταν εντονες, αλλα στην Βρετανια και ιδιαιτερα στις ΗΠΑ τα ΜΜΕ περασαν το παραμυθι με τα "χημικα του Σανταμ".
Οποτε οι αντιδρασεις στν Βρετανια ειναι δειγμα ιστορικων ρευματων.

Ομως τα δεδομενα δεν αλλαζουν δραματικα. Η ολη ιστορια ειναι φτιαχτη - οσοι αμφιβαλουν θα πρεπει να θυμηθουν οτι σεναριο της χημικης επιθεσης ειχε πρωτοκυκλοφορησει την ανοιξη και η κ.Ντελ Ποντε [η οποια ηταν ο Ιαβερης στο Γιουγκοσλαβικο] ουσιαστικα κατηγορησε τους ισλαμιστες για χρηση χημικων.
 http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-22424188
Και μαλιστα επιμενει και τωρα οτι μαλλον το ιδιο συμβαινει
http://www.aina.org/news/20130826131925.htm

Οποτε το θεμα σπρωχτηκε παρακατω και η Ντελ Ποντε δεν κριθηκε πια χρησιμη.
Οταν απετυχαν και τα στρατιωτικα σεναρια επανεμφανιστηκε το χημικο σεναριο.
Το που θελουν να το πανε οι ΗΠΑ θα φανει - τα πιθανοτερα σεναρια οπως περιγραφονται και πιο κατω ειναι ειτε η δημιουργια εντασης για να ενισχυσουν τους ισλαμιστες συμμαχους τους σε μελλοντικη διασκεψη,
ειτε μια αποφαση των ΗΠΑ και αλλων να οδηγησουν την αντιπαραθεση σε βιαια συγκρουση με στοχο την καλιεργεια ενος κλιματος περιορισμενων τοπικα αντιπαραθεσεων. Το οτι αυτα τα δεδομενα αφου οι βασικοι τοπικοι παικτες [οπως η Τουρκια και το Ισραηλ] αναζητουν πια δικα τους συμφεροντα, ειναι επισης εμφανες. Ο Ερτογαν ιδιως μετα την ηττα στην Αιγυπτο [και ενδεχομενως στην τυνησια] μπορει να βλεπει στην Συρια μια ευκαιρια να παιξει σαν τοπικος ηγεμονας.

Οποτε το παιχνιδι να φανει τις επομενες μερες - και θα καθοριστει και απο τις κινησεις αλλων πρωταγωνιστων - το πως θα κινηθει το κογκρεσο με βαση την απροθυμια του αμερικανικου κοινου για εμπλοκη στο πλευρο της Αλ Καιντα [διοτι αυτο θα κανει ουσιαστικα η κυβενρηση τους αν υιοθετηθει το σεναριο Ομπαμα] και η Ρωσια που εκανε μια κινηση με την αλλαγη των πλοιων του στολου στην Μεσογειο, θα ειναι ενδιαφερουσες σε αυτο το πλαισιο.
Το οτι τα ΜΜΕ αρχιζουν να διοχετευουν και παλι κατασκευασμενες εκθεσεις για τα "χημικα της Δαμασκου" δεν ειναι ειδηση. Η απορια ειναι ποιοι τα πιστευουν ακομα.

......
Το να πει κάποιος ότι τα πτώματα των αράβων είναι ο πιο φτηνός στόχος για τις δυτικές σφαίρες και βόμβες είναι μια θλιβερή πραγματικότητα: από την ανοχή των ευρωπαίων και των αμερικανών προς την βίαια καταστολή των παλαιστινίων για δεκαετίες, μέχρι τους βομβαρδισμούς στο Ιράκ και την Λιβύη η εικόνα είναι σαφής. Σε αυτό το πλαίσιο μια σειρά αεροπορικών η πυραυλικών επιθέσεων εναντίον της Συρίας θα ήταν απλά ένα επιδόρπιο στο δυτικό μενού της βαρβαρότητας.

Πάλι το ίδιο πληκτικό σενάριο – έρχονται οι παρατηρητές και η αντιπολίτευση κατασκευάζει θεάματα για να εκμαιεύσει «επέμβαση»
Το σκηνικό ξεκίνησε από την περασμένη εβδομάδα. Σε ένα σκηνικό όπου η επικράτηση της κυβέρνησης ήταν σαφής και ετοιμαζόταν διεθνής διάσκεψη ξαφνικά επαναλήφθηκε το σενάριο προηγούμενων προσπαθειών για μεσολάβηση. Ενώ η κυβέρνηση έγκρινε την κάθοδο ομάδας του ΟΗΕ για διερευνήσει χρήσης χημικών, ξαφνικά η αντιπολίτευση άρχισε να διοχετεύει εικόνες από θύματα χημικής επίθεσης. Το γιατί η κυβέρνηση που μόλις δέχθηκε την ομάδα του ΟΗΕ θα έκανε κάτι τέτοιο είναι η πρώτη λογική απορία που λογοκρίθηκε αμέσως από τα δυτικά ΜΜΕ. Η ευθύνη αποδόθηκε στην κυβέρνηση χωρίς αποδείξεις. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έγινε κάτι τέτοιο – και σε προηγούμενες φάσεις η αντιπολίτευση και οι ξένοι υποστηρικτές της ήθελαν διεθνή μεσολάβηση και μόλις έφτανε μια σχετική ομάδα παρατηρητών αμέσως κατασκευάζονταν «μια σφαγή» για τα ΜΜΕ. Το ότι η αντιπολίτευση ήταν ο πιο πιθανός ένοχος με βάση οποιαδήποτε λογική κινήτρων λογοκρινόταν. Και μετά όταν οι παρατηρητές δεν έβρισκαν τεκμήρια, η αντιπολίτευση άρχιζε να κατηγορεί τους παρατηρητές και να ζητά δυτική επέμβαση.
Οπότε το σενάριο ήταν και είναι γνωστό. Έτσι και αλλιώς στο εσωτερικό της Συρίας εκείνες τις μέρες το θέμα που επικρατούσε ήταν η ανακάλυψη ομαδικών τάφων αλεβιτων με 200 πτώματα. Νεκροί από σφαγή της αντιπολίτευσης.

 Σενάρια για την όξυνση η τις Διασκέψεις
Το θέμα είναι που θέλουν να το πάνε οι δυτικοί και το σαουδαραβικο μπλοκ.
Οι πρώτες συζητήσεις μιλούν για πιθανότητα ενός κτυπήματος με πύραυλους σαν προειδοποίηση. Κάτι τέτοιο βέβαια θα έχει επιπτώσεις και ένταση. Κατ’ αρχήν θα αποτελεί παράβαση του πλαισίου του συμβουλίου ασφάλειας, ανοίγοντας την πόρτα για περαιτέρω διεθνή αστάθεια – αφού σαφώς θα δώσει το μήνυμα περαιτέρω ενίσχυσης όχι μόνο του πολύ-πολικού συστήματος αλλα και των εν δυνάμει στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Στην ήπια της εκδοχή μια τέτοια παρέμβαση απλά θα αυξήσει κάπως την ένταση και θα δώσει κάποιο εξωτερικό χέρι στήριξης στην στρατιωτικά ηττημένη αντιπολίτευση με την ελπίδα να την κάνει πιο παρουσιάσιμη σε μια διάσκεψη. Μια παρέμβαση οποιουδήποτε είδους όμως, από την άλλη, θα ενισχύσει την ένταση με το σιιτικο Ισλάμ δημιουργώντας νέες εστίες διαμάχης.

Η εκδοχή της έντασης χωρίς επίθεση μπορεί να είναι μέρος μιας στρατηγικής που θα οδηγήσει μέσα από μικρές αντιπαραθέσεις σε ένα είδος συνολικής συμφωνίας για το μεσανανατολικο – αν γίνει μια διάσκεψη για την Συρία θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι δημιουργείται και κάποιο πλαίσιο για το παλαιστινιακό.

Τα προβλήματα βέβαια είναι πολλά. Το Ισραήλ δεν έχει κίνητρα να είναι μετριοπαθές και η ένταση με την Άγκυρα ανέβηκε πάλι οπότε η συνολική ένταση δεν φαίνεται να έχει περιθώριο εύκολης εκτόνωσης. Μια ανατροπή του Νετανιαχου φαίνεται δύσκολη. Από την άλλη μια επίθεση στην Συρία θα αποδυνάμωνε τον νέο μετριοπαθή πρόεδρο του Ιράν και άρα θα οδηγούσε σε αποδυνάμωση των αμερικανικών θέσεων και στο Ιράκ.

Από την μεριά του Νετανιαχου και των δυτικών συντηρητικών της εποχής του Μπους μια επέμβαση στην Συρία μπορεί να ανέτρεπε ένα εχθρικό καθεστώς, αλλα το χάος στην Συρία θα ήταν δύσκολο να εκλεχθεί. Ίσως το αντάρτικο στο Σινα να είναι δείγμα. Αλλα βέβαια το Ισραήλ δεν είναι και ιδιαίτερα ορθολογικός παίκτης. Η εμπόλεμη κατάσταση με τον περίγυρο του και τις οργανώσεις Χαμας και Χιζμπολαχ το οδηγούν σε ένα στρατηγικό πλάνο μόνιμης αντιπαράθεσης – και άρα οι οποιοιδήποτε πόλεμοι γύρω του δεν γίνονται κατανοητοί σαν μελλοντικές εστίες κινδύνων. Το Ισραήλ δεν φαίνεται να έμαθε από την εισβολή στο Ιράκ όπου η ανατροπή του Σανταμ επέκτεινε την επιρροή του Ιράν – του μουσουλμανικού κράτους με πυρηνική ενέργεια.
Η Δύση γενικά δεν έχει τάση να κατανοεί την δύναμη των αντιδράσεων που είναι πια πέρα από τον έλεγχο της.

Η κοινή γνώμη πάντως σε ΗΠΑ και Βρετανία είναι ενάντια στον πόλεμο η επέμβαση. Αν η Δύση εμπλακεί τα νέα θύματα αράβων από τους βομβαρδισμούς της θα είναι τα θύματα μιας προσπάθειας κατασκευής θεαμάτων αλλα και προσπάθειας εξυπηρέτησης δυο τοπικών καταπιεστικών καθεστώτων – του Ισραήλ απέναντι στους παλαιστίνιους και της Σαουδικής Αραβίας στην περιοχή.
Αλλα είναι και πολλά που διακυβεύονται στο παγκόσμιο πλαίσιο. Η παραγνώριση της Ρωσίας του Πουτιν θα είναι μια δύσκολη στιγμή για τις σχέσεις του μέλλοντος – και τις σχετικές ισορροπίες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου