9 Αυγ 2013

Η μεγάλη μάχη της Τράπεζας Κύπρου: οι μέτοχοι παίρνουν θέσεις και η Δημόσια Σφαίρα έχει και κάποια συζήτηση for a change



«Επιτέλους και μια φορά να χάσει ο «πάγκος» του τζόγου της κυπριακής Καθεστηκυίας τάξης. Επιτέλους και μια φορά να χάσει το κατεστημένο της κυπριακής νομενκλατούρας. Επιτέλους και μια φορά να γλιτώσουν τα αιώνια θύματα των απατεώνων του λευκού κολάρου. Κουρεύτηκαν όλες οι ανασφάλιστες καταθέσεις στην «αμαρτωλή» Λαϊκή Τράπεζα και τώρα κατά 47.5% της «λιγότερο αμαρτωλής» Τράπεζας Κύπρου. Με αλλα λόγια, με ένα μαγικό τρόπο, το κράτος με τον «βούρδουλα» της τρόικας, έβαλε το χέρι στις τσέπες χιλιάδων πλούσιων – ντόπιων και ξένων – και άρπαξε το περίσσευμα τους, το «παντεσπάνι» τους. Στα μάτια των νομομαθών, αυτό αποτελεί λεηλασία, αλλα στα μάτια των φτωχών και καταφρονεμένων, αυτό αποτελεί θεια δίκη. Επιτέλους και μια φορά να πληρώσουν τα σπασμένα οι έχοντες και κατέχοντες, και όλοι αυτοί που ήξεραν και χώνονταν από το δόντια του «ξεδοντιασμένου» φόρου εισοδήματος.. ». Παναγιώτη Καπαρη, Καθημερινή 4/8/2013

Με μια έννοια πίσω από τις αντιπαραθέσεις των τελευταίων τεσσάρων χρόνων βρίσκονται τα προβλήματα, τα σκάνδαλα και η προσπάθεια κερδοσκοπίας των συμφερόντων γύρω από την Τράπεζα Κύπρου. Η Λαϊκή είχε χάσει το παιχνίδι νωρίς – με την μετατροπή της Εγνατίας σε υποκατάστημα το 2011, ουσιαστικά, ο Ορφανίδης υπέγραψε τη χρεοκοπία της, μέσα από τις διαρροές στην Ελλάδα. Έτσι, από το 2011 το μόνιμο background και υπόστρωμα των πολιτικών και οικονομικών διαμαχών έχουν να κάμουν με την Τράπεζα Κύπρου – γύρω από το Μαρί βρέθηκε ο δικηγόρος της Τράπεζας Κύπρου, ακριβώς την εποχή που το διοικητικό συμβούλιο αρνείτο την προσφορά 800 εκατομμυρίων από ρώσο επενδυτή για να μην χάσουν τον έλεγχο οι κύπριοι μεγαλομέτοχοι. Τί είναι να φορτώσεις σε ένα πρόεδρο μια έκρηξη σε ένα στρατόπεδο, όταν μερικοί σκέφτονταν να φορτώσουν τις ζημιές της τράπεζάς τους σε όλη την κοινωνία; Ακολούθως, η Τράπεζα Κύπρου έσπρωξε την Κύπρο στο μηχανισμό στήριξης τον Ιούνη του 2012, ενώ το Μάρτιο του 2013, για το χατίρι των μεγαλομετόχων της, μπήκε όλο το κυπριακό τραπεζιτικό σύστημα στον πάγο, και έκλεισε η Λαϊκή. Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι για πρώτη φορά τα τζάκια της Λευκωσίας δεν ελέγχουν την Κεντρική Τράπεζα – και ότι μετά από τις αποκαλύψεις των σκανδάλων της, είναι υποχρεωμένοι, πια, οι προύχοντες να αποδεχτούν ότι δεν θα έχουν μια κότα με χρυσα αυγά, και ό,τι έμεινε θα το μοιραστούν με άλλους. Αλλά το ότι είναι διατεθειμένοι να οδηγήσουν τη χώρα σε  κρίσεις, με βάση τα ιδιωτικά τους συμφέροντα, δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία.

Ένα καράβι παλιό... και ξαφνικά, νά’ σου ένα παλιό γνωστό δίδυμο: αγώνας για τους developers
Έτσι, μόλις η Κεντρική κατάφερε να ισορροπήσει κάπως την Τράπεζα Κύπρου, μετά το κούρεμα και το φόρτωμα της στις υπόλοιπες τράπεζες, το μπλοκ των τραπεζιτών βγήκε στο σεργιάνι. Το παλιό γνωστό δίδυμο των Αβέρωφ – Παπαδόπουλου που συγκάλυπτε τον Ορφανίδη και τους τραπεζίτες, επανεμφανίστηκε, όταν αποκαλύφθηκε η εισήγηση να διαχωριστεί η τράπεζα σε εμπορική και κτηματική. Εκεί, το δίδυμο αντέδρασε σαν εκπρόσωπος των developers από τη φούσκα των ακινήτων. Τελικά, η προσπάθειά τους δεν πέρασε, παρά το ότι είχαν και τη θεαματική στήριξη του μεγαλομετόχου και κτηματία αρχιεπισκόπου. Από εκεί, άρχισαν να ξεχωρίζουν και τα μπλοκ στα ΜΜΕ – ο Φιλελεύθερος δημοσιοποίησε μεν τη λίστα των δανειοληπτών με προβλήματα, αλλά έντεχνα, έτσι ώστε μεγαλοεπιχειρηματίες, όπως ο Λεπτός και ο Σιακόλας να μην αναφερθούν. Αντίθετα, η Καθημερινή προχώρησε και σε δημοσιοποίηση και σε συζήτηση των δεδομένων. Στο εσωτερικό του Φιλελευθέρου φάνηκε να υπάρχουν διαφοροποιήσεις, όμως – από την μια το οικονομικό τμήμα φάνηκε να στηρίζει το διαχωρισμό, ενώ αλλοι προσπάθησαν να στηρίξουν την άλλη πλευρά και την επιθεση στην Κεντρικη.

Κανείς δεν τη θέλει πια, αλλά τις μετοχές της πολλοί αγάπησαν: ο «αγώνας» για τις μετοχές της Λαϊκής και τα ΜΜΕ ως εκφραστές διάφορων ομάδων
Η επόμενη κίνηση ήρθε γύρω από τις μετοχές της Λαϊκής. Ξεκίνησε πάλι το δίδυμο και ο Φιλελεύθερος ακολούθησε –  είχαν προβλήματα αρχικά με το ποσοστό κουρέματος [λες και όλα είναι μια χαρά στην τράπεζα των Τριανταφυλλήδιδων], και όπως είναι το κλισέ έψαξαν να βρουν κάποιον να φορτώσουν το πρόβλημα. Και φυσικά, τώρα, είναι ο Δημητριάδης που εμποδίζει την ελίτ να κόβει και να ράβει. Αμέσως, ξεκίνησε η επίθεση. Η οποία, όμως, φάνηκε και πάλι να χάνει ρυθμό. Προς το τέλος της βδομάδας (2-3 Αυγούστου) φάνηκε μια διαφοροποίηση στο εσωτερικό του ΔΗΚΟ – ο Κάρογιαν, είτε για προεκλογικούς λόγους στα πλαίσια των εσωκομματικών του ΔΗΚΟ, είτε γιατί εκπροσωπεί άλλες ομάδες μετόχων, κινήθηκε να μπλοκάρει την προσπάθεια του Ν. Παπαδόπουλου να σύρει το ΔΗΚΟ στο κόλπο των μερικών μεγαλομετόχων. Αυτή η διαφοροποίηση φαίνεται να έβαλε κάπως φρένο στα αρχικά σενάρια και άρχισε να δείχνει ότι διαμορφώνονται διαφορετικές τάσεις, που εμφανίζονται και στα ΜΜΕ, δίνοντας για πρώτη φορά ένα είδος κάποιου διάλογου μετά το μονοδιάστατο έλεγχο των τραπεζιτών πάνω στα ΜΜΕ από το 2011 μέχρι πρόσφατα.
Από τη μια είναι ο Φιλελεύθερος – στην εφημερίδα που μερικοί (πλην του οικονομικού) δεν αξιώθηκαν να γράψουν μια κριτική γραμμή για τον Ορφανίδη, μόλις εμφανιστεί πρόβλημα τώρα φταίει η Κεντρική. Μερικοί λειτουργούν σχεδόν παβλωφικά, όπως ξαναγράψαμε - αμέσως τους βγαίνει το κλισέ για επίθεση στο Δημητριάδη και αρχίζουν να αναπαράγουν τα γνωστά για παραίτηση κλπ. Σε αντίβαρο φαίνεται να εξελίσσεται η Καθημερινή, όπου γίνεται μια αποδόμηση - με αρκετή ειρωνεία - της προσπάθειας των Αβέρωφ-Ν. Παπαδόπουλου. Αν μάλιστα πάρει κάποιος στα σοβαρά και τα όσα γράφονται στα παραπολιτικά της, μια πτέρυγα του προεδρικού, που περιλαμβάνει και τον Αναστασιαδη έχει αρχίσει ήδη να δυσφορεί με τον Αβέρωφ. Η μη συμμόρφωση του Αναστασιάδη με τις επιθυμίες του αρχιεπισκόπου για το διαχωρισμό της Τράπεζας Κύπρου, ίσως να είναι και ένα πρώτο βήμα. Η άλλη εφημερίδα του προεδρικού (πέρα από την Αλήθεια που είναι καθαρά προσωπική υπόθεση της οικογένειας Κουλέρμου-Χάσικου και των ρουσφετιών της), ο Πολίτης φαίνεται να επέλεξε ένα πιο αποστασιοποιημένο στυλ στα πρωτοσέλιδα – προφανώς, εκφράζει και άλλα συμφέροντα.
Μια ίσως ένδειξη για τις ομαδοποιήσεις συμφερόντων εκφράστηκε από τα σχόλια του Α. Μιχαηλίδη στο Φιλελεύθερο. Στις 6 Αυγούστου, στην στήλη του εξαπέλυσε από την μια έμμεση επίθεση σε «μεγαλοδικηγόρους,» που εκπροσωπούν ρώσους μεγαλοκαταθέτες και από την άλλη προσπάθησε να υπερασπιστεί την παρέμβαση των Ν. Παπαδόπουλου και Α. Νεοφύτου. Η ρητορική είναι λιγάκι αστεία – αφού ξεκινησε με το δήθεν επιχείρημα ότι πρέπει οι καταθέτες να ελέγχουν την τράπεζα, μετά ξαφνικά υιοθετησε μια ρητορική ότι μερικοί από τους καταθέτες [οι «ρώσοι»] δεν έπρεπε με κάποιο τρόπο να έχουν τα ίδια δικαιώματα, και κατέληγε να στηρίζει τους  Παπαδόπουλο- Νεοφύτου σαν πολιτικούς που υπερασπίζονται... την Κύπρο.
«Αν δεν παρέμβουν υπεύθυνα οι πολιτικοί τώρα που βλέπουν όσα παίζονται σε βάρος της Κύπρου, τι άλλο τους θέλουμε να κάνουν;…Αυτοί [οι Παπαδόπουλος και Νεοφύτου] τουλάχιστον αγωνιούσαν και φώναζαν από το 2008 και τους έβριζαν όπως τους βρίζουν και σήμερα.»
Χαριτωμένος λόγος, που παραβλεπει ότι και οι δυο πολιτικοί συγκάλυπταν τις ευθύνες των τραπεζών – και του Ηλιάδη λ.χ. για τον οποίο, τελικά, έγραψε κριτικά μέχρι και ο Μιχαηλίδης- από το 2008 και φυσικά από τότε δεν άνοιγαν το στόμα τους για να πουν μια κριτική λέξη, είτε για τον κ. Ορφανίδη, είτε για τον κ. Σαρρή, ο οποίος οδήγησε την Λαϊκή στον ΕΛΑ των 9 δις. Αλλά το επιχείρημα γίνεται ακόμα πιο αστείο, όταν οι εκπρόσωποι μιας πτέρυγας των μεγαλομετόχων - μόλις την προηγούμενη εβδομάδα στήριζαν τους developers - παρουσιάζονται λες και δεν έχουν ιδιωτικά συμφέροντα. Πρέπει να διάβασε το σχόλιο στην Καθημερινή για τον Ν. Παπαδόπουλο και να ξέρει ο κ. Μιχαηλίδης ότι απλώς προσπαθεί να πουλήσει σκόνη για να συγκαλύψει τα συμφέροντα, που προωθεί το δίδυμο και οι ανησυχίες του.
«Έχετε είτε εσείς προσωπικά, είτε η οικογένεια σας είτε οι επιχειρήσεις σας ίδιον όφελος, από την διαχείριση του 18% της «κακής» Λαϊκής;» Ερωτηση στην Καθημερινή 4/8/2013.
Την επομένη, ο κ. Μιχαηλίδης, που δεν ξέρει, ας πουμε, για τα συμφέροντα του κ. Παπαδόπουλου, επανήλθε με νέο σχόλιο ενάντια στους «μεγαλοδικηγόρους» - στους οποίους για κάποιο λόγο δεν συμπεριλαμβάνει το γραφείο του κ. Ν. Παπαδόπουλου - με απ’ ευθείας επίθεση [ σε ξεχωριστο σχολιο] εναντίον του κ. Α. Μαρκίδη, εκπροσώπου ενός συνδέσμου καταθετων της Λαϊκής. Η ερώτηση, βέβαια, την οποία θέτει (πόσους και ποιούς αντιπροσωπεύει ο κ. Μαρκίδης) είναι σωστή – αλλά όταν είναι διατυπωμένη από κάποιον, που μόλις μια μέρα πριν προωθούσε τα συμφέροντα κάποιου άλλου εμπλεκομένου - όπως ο Ν. Παπαδόπουλος - μαλλον ότι γίνεται αγώνας συμφερόντων ανάμεσα σε διάφορες ομάδες. Το ότι το ΔΗΚΟ θεώρησε στό να αποστασιοποιηθεί με ανακοίνωση από την κίνηση του Ν. Παπαδόπουλου για επίθεση και πάλι στην Κεντρική, δείχνει ότι η διαφοροποίηση των συμφερόντων απλωνεται στο εσωτερικο των κυβερνητικων κομματων.

Πόσες ομάδες συμφερόντων υπάρχουν γύρω από το προεδρικό; Οι ιδιωτικοποιήσεις ως μηχανισμός μιζών
Οι αντιπαραθέσεις στο προεδρικό και γύρω από την κυβέρνηση φαίνεται να εκφράστηκαν και στο ζήτημα του συνεργατισμού, αλλά και των ιδιωτικοποιήσεων και των μορφών που θα πάρουν. Στο κυβερνητικο στρατόπεδο υπάρχουν, ήδη, δυο κυκλώματα – ένα του Αβέρωφ που προσπαθει να ελεγξει το κομμα και ένα του Χάσικου που φαινεται να προσπαθει να φτιαξει ένα μινι γιωρκατζικο κυκλωμα. Σε αυτά τα κυκλώματα, έχει, σε ποικιλους βαθμους, επενδυθεί μια νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, που υποτίθεται ότι θέλει λιγότερο κράτος – επί της ουσίας, αν κρίνει κάποιος από την τοπική και την ευρύτερη ιστορική εμπειρία, θέλει μίζες προέλθουν – και αυτές μπορουν να προελθουν από τον δημοσιο πλουτο. Το ευρυτερο αίσθημα ότι γίνεται ακριβώς αυτό, έχει προκαλέσει και τις υποψίες ότι μερικοι στη κυβέρνηση κατασκευάζουν θεάματα - είτε γύρω από την ανακεφαλαιοποιήση του συνεργατισμού, είτε για τις ιδιωτικοποιήσεις  - με στόχο να ανοίξει ο δρόμος για δημιουργία συνθηκών για μίζες και διαπλοκή. Ή αποκάλυψη ότι η κυρία Ελεονόρα, την οποία ο κ. Χάσικος διόρισε να διερευνήσει την υπόθεση με το χωράφι του πεθερού του που δεν αγοράστηκε, διορίστηκε και στην επιτροπή για το τερματικό κινείται προς την κατεύθυνση αυτης ακριβως της καχυποψίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου