3 Αυγ 2013

Οι ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις του κ. Φιλίππου και η επιλεκτικη αδυναμία των ΜΜΕ να καταγραψουν και να διερευνήσουν τις ειδήσεις έστω



Η εποχή του κατακλυσμού των πληροφοριών δημιουργεί και ένα παβλοφικό σύνδρομο μερικές φορές στους δημοσιογράφους. Έτσι, μη ξέροντας που να εστιάσουν, εκτός βέβαια από το τί θέλουν οι εργοδότες και οι ιεραρχικά ανώτεροι που τους επέλεξαν για να καλύψουν κάτι, τείνουν να αναπαράγουν. Έτσι, όταν μερικοί δημοσιογράφοι είναι στην διορισμένη επιτροπή, φαίνονται λες και κάθονται περιμένοντας να ακούσουν είτε κάτι για το Χριστόφια - έστω και το όνομα θα μπορούσε να πει κάποιος -, ή το Δημητριάδη – δεν έχει σημασία τί θα ακούσουν. Φαίνεται να είναι αρκετό να κάνουν ένα κλισέ τίτλο: φταίει ο Χριστόφιας. Είναι μια φάση των ΜΜΕ, που θα ελκύσει σίγουρα του ερευνητές του μέλλοντος, όχι μόνο στον τομέα της δημοσιογραφίας, αλλά και του χιούμορ – για τα πώς οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν όπως τα πειραματόζωα του Παβλώφ: να ρυθμίζονται ανάλογα με κάποιο ήχο, αδυνατώντας να προχωρήσουν στην επόμενη λογική σκέψη.

Το επεισόδιο με την κατάθεση του κ. Φιλίππου ήταν χαρακτηριστικό. Ο κ. Φιλίππου είναι το παλιό μέλος της Κεντρικής Τράπεζας, που επιβλήθηκε από την τότε «κυβερνώσα βουλή» ως επικεφαλής της Λαϊκής τράπεζας. Στην κατάθεσή του αναφέρθηκε σε τέσσερα βασικά στοιχεία, θέτοντας αρκετά θέματα πιο τεκμηριωμένα – ακόμα και όταν προσπάθησε να αποφύγει, κάπως, το ερώτημα  για τις εκροές: για το θέμα του ΕΛΑ και τη γνώση της Βουλής, πώς γινόταν η διαρροή κεφαλαίων, της κατάσταση της Λαϊκής από τον Ιούλιο του 2012 μέχρι το Μάρτιο του 2103, και το θέμα των εκροών τον Μάρτιο του 2013.

Ο  μύθος του ΕΛΑ: το ευρύτερο ποσό, το οποίο όφειλε η Λαϊκή ήταν γύρω στα 9 δις από τον 2011
Όταν ρωτήθηκε για τη θέση βουλευτών ότι δεν είχαν ειδοποιηθεί για τον ΕΛΑ, όταν εγκρίναν την στήριξη της Λαϊκής, ο κ. Φιλίππου δεν μίλησε για τη συγκεκριμένη διαδικασία την άνοιξη του 2012, αλλά για το ευρύτερο πλάσιο, που δείχνει ακόμα περισσότερο το πόσο ψεύτικη ήταν η όλη διόγκωση του θέματος του ΕΛΑ. Σύμφωνα με την μαρτυρία του τα δάνεια και η εξάρτηση της Λαϊκής ήταν δημοσιευμένα - σε «ενημερωτικό δελτίο που εξέδωσε η τράπεζα με σκοπό την προσέλκυση επενδυτών» - ότι: «την 31η Δεκεμβρίου 2011, η συνολική χρηματοδότηση του ομίλου μέσω διαφόρων προγραμμάτων της ΕΚΤ και του Ευρωσυστήματος, ανερχόταν στα 9.3 δις». Ουσιαστικά, αυτό είχε αναφερθεί και από τον κ. Παύλου – ότι η διόγκωση του ΕΛΑ ήταν η καταγραφή σε εκείνο το είδος της παροχής ρευστότητας, υποχρεώσεων της τράπεζας που υπήρχαν προηγουμένως. Δημοσιευμένα μεν, αλλά εύκολα ξεχασμένα ακόμα και από τον κ. Σαρρή, που έκδιδε τα δελτία – αναλόγως τί θα θέλει να αποκρύψει και από πού θέλει να μετατοπίσει την έμφαση.

Οι διαρροές στην Ελλάδα και η αμαρτία της Εγνατίας
Οι βασικές διαρροές από τη Λαϊκή Τράπεζα γίνονταν προς την Ελλάδα και άμεσος υπεύθυνος για αυτό ήταν μετρατροπή της Εγνατίας σε θυγατρική. Και εδώ, οι ευθύνες του κ. Ορφανίδη ήταν ασήκωτες και το κατέθεσε ότι «η αποδοχή της μετατροπής της Μαρφίν Εγνατίας σε υποκατάστημα της Λαϊκής Τράπεζας, κάτι που μετέφερε την υποχρέωση των εγγυημένων καταθέσεων στην Κυπριακή Κυβέρνηση...» Και πρόσθεσε:
«Αν η Τράπεζα παρέμενε θυγατρική η Κυβέρνηση θα είχε και άλλες επιλογές. Δυστυχώς, όμως, η Κεντρική Τράπεζα το 2010 και 2011, ενώ έβλεπε της κατάσταση της Ελλάδας να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, δεν ενήργησε, ώστε να εμποδίσει την ενσωμάτωση.»

Η Λαϊκή Τράπεζα δεν ήταν υπό διάλυση και μπορούσε να σωθεί, αλλά πάρθηκε μια πολιτική απόφαση το Μάρτιο
Αυτό ήταν πιο δύσκολο να κωδικοποιηθεί, γιατί ερχόταν σε αντίθεση με δυο μύθους, που έχουν φτιάξει αποσπασματικά κάποιοι στα ΜΜΕ και ακόμα να διαλυθεί η σκόνη του πυροτεχνήματος. Ο ένας μύθος είναι η αποσπασματική χρήση μιας φράσης του νυν διοικητή ότι διατηρούσαμε τη Λαϊκή στον αναπνευστήρα μέχρι τις εκλογές. Αυτό έγινε προσπάθεια να ερμηνευτεί ότι η προηγούμενη κυβέρνηση δεν παίρνει απόφαση και άρα χειροτέρευε η κατάσταση της – όπως υποτίθεται φαίνεται από τον ΕΛΑ. Το ψέμα εδώ είναι διπλό: τα απλά στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι ο ΕΛΑ δεν αυξήθηκε από τον Ιούλιο του 2012, που κρατικοποιήθηκε η τράπεζα και ήρθε η τρόικα. Μετά είναι επίσης γνωστό - αλλά εδώ είναι πια σκόπιμη παραπλάνηση με την μορφή του ψέματος - ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε ήδη συμφωνήσει σε μνημόνιο από το τέλος Νοεμβρίου και απλώς η τρόικα δεν υπόγραφε.
Σύμφωνα με τον κ. Φιλίππου, η Λαϊκή δεν ήταν αφερέγγυα και έγινε «αφερέγγυα, μετά την πώληση των εργασιών της Ελλάδα». Υποστήριξε, επίσης, ότι «στην συμφωνία πώλησης των εργασιών των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα δεν υπήρχε ίχνος δικαιοσύνης» [Φιλελεύθερος, 27/7, σελ. 3]. Κατέθεσε επίσης και τα σενάρια υπό συζήτηση εξηγώντας, ότι οι επιλογές δεν είναι δεσμευτικές και η επιλογή η οποία είχε υιοθετηθεί αλλά ανατράπηκε από το Γιούρογκρουπ του Μάρτη, ήταν «ο διαχωρισμός Λαϊκής Κύπρου και Λονδίνου με στόχο την προσέλκυση επενδυτών.»

Και το ζήτημα των εκροών: όταν οι τραπεζίτες δεν εφάρμοζαν τους κανονισμούς…
Ο κ. Φίλιππου έκανε μια προσπάθεια να αποφύγει τα δύσκολα, όταν τόλμησε κάπως ο κ. Πικής να ρωτήσει για τις εκροές πριν την 15η Μαρτίου. Υπάρχει εδώ ένα τεράστιο θέμα με τον συμπέθερο του προέδρου – και όχι μόνο. Αυτό το ζήτημα έχει να κάμει και με το ουσιώδες ερώτημα, πότε λήφθηκε η απόφαση για κούρεμα.. Ο κ. Πικής ρώτησε διακριτικά και ο κ. Φιλίππου το έριξε στην μετατόπιση που μάλλον αποκάλυπτε – αλλά οι δημοσιογράφοι ήταν αλλού. Είπε λοιπόν ότι η ΚΤΚ έδωσε οδηγίες το απόγευμα του Σαββάτου. Αυτό βέβαια ήταν αντιφατικό με ότι είπε ο Σαρρης της προηγούμενη ότι δόθηκε οδηγία να κλείσουν οι συναλλαγές από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το ότι μερικοί συνέχιζαν τις εκροές ακόμα και όταν είχε κλείσει το σύστημα, το είχε καταγγείλει ήδη ο κ. Συλλούρης στην δική του κατάθεση ζητώντας μάλιστα δραματικά προστασία μαρτύρων – και τα ΜΜΕ, βέβαια, το έριξαν στις εσωτερικές σελίδες. Έτσι και αυτήν την φορά έτρεξαν να ρίξουν τίτλους ότι η Κεντρική Τράπεζα δεν έκλεισε το σύστημα. Η Κεντρική Τράπεζα απάντησε με δύο ανακοινώσεις. Στην πρώτη διέψευσε ότι δεν έστειλε εγκύκλιο – παρέθεσε απόσπασμα από τους κανονισμούς και υπέδειξε ότι τα σαββατοκύριακα είναι κλειστά τα καταστήματα. Στην δεύτερη ανακοίνωση υπέδειξε και το πλαίσιο – ότι ουσιαστικά ένας τραπεζίτης στην συνάντηση του Σαββάτου είχε αναφέρει ότι στην τράπεζά του δεν είχαν κλείσει το internet banking. Αν, όμως, υπήρχε κανονισμός και παραβιάστηκε, τότε επιβεβαιώνονται οι καταγγελίες Συλλούρη ότι και μετά την απόφαση γίνονται εκροές κατά παράβαση των δεδομένων.
«Σαν συνέχεια ανακοίνωσης με τίτλο «Διευκρίνηση Οδηγιών της ΚΤΚ» αναφορικά με την τοποθέτηση του τέως Προέδρου του ΔΣ της Λαϊκής Τράπεζας, η Κεντρική Τράπεζα αναφέρει ότι «μερίδα των ΜΜΕ αντί να επικεντρωθεί στα πλέον ουσιώδη και σημαντικά που ανέφερε ο κ. Φιλίππου, επέλεξε να αναφερθεί κατά κύριο λόγο σε δήλωση του ότι το απόγευμα του Σαββάτου 15 Μαρτίου 2013, ενώ βρισκόταν σε σύσκεψη στην ΚΤΚ με άλλους τραπεζίτες για ενημέρωση και ανταλλαγή απόψεων αναφορικά με τις επιπτώσεις των αποφάσεων του Eurogroup στο τραπεζικό σύστημα, άλλος παρευρισκόμενος τραπεζίτης αναφέρθηκε στο μη κλείσιμο του internet banking από την δική του τράπεζα.»
Και επανέλαβε ότι: «..τόσο το περιεχόμενο της εγκυκλίου προς τις τράπεζες, όσο και το γεγονός ότι το Σάββατο 15 Μαρτίου του 2013 ήταν τραπεζιτική αργία, δεν επέτρεπαν τη νόμιμη και σύμφωνα με τους τραπεζιτικούς κανονισμούς οποιαδήποτε εκροή καταθέσεων από το τραπεζιτικό σύστημα.»
Τα ΜΜΕ το έθαψαν – ούτε καν ποιά ήταν η συγκεκριμένη τράπεζα δεν ρωτήθηκε. Και σε αυτό το σημείο, πρέπει κάποιος από τη Λαϊκή να εξηγήσει, αν και κάτω από ποιές συνθήκες έσπαζαν γραμμάτια στην Τράπεζα τις πρώτες μέρες του Μάρτη – διότι η εκροή κεφαλαίων στο εξωτερικό διασταυρώνεται και με το ποιοί το ήξεραν, αφού προφανώς η απόφαση είχε ληφθεί πριν τις 15 Μαρτίου.

Ποιός ενέκρινε  το σπάσιμο των γραμματίων, με ποιά δικαιοδοσία και ποιά δικαιολογητικά – είναι μια σειρά ερωτήσεων που θα επιστρέφει αναπόφευκτα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου