18 Αυγ 2013

Οι συζητήσεις για τα αίτια της οικονομικής κρίσης: Ερμηνείες υπάρχουν πολλές αλλα τα τεκμήρια είναι δεδομένα [κατασκευάζοντας εικόνες παραπλάνησης λες και δεν ζήσαμε ξανά το φιλμάκι της συγκάλυψης και της μετατόπισης της ευθύνης των τραπεζών]



Η παρουσίαση του Διοικητή της Κεντρικής, του κ. Δημητριάδη, στην διορισμένη ερευνητική είχε ενδιαφέρουσες αντιδράσεις. Το πιο χαρακτηριστικό ήταν η αποφυγή από τα ΜΜΕ επιθέσεων ενάντια στον ίδιο τον κ. Δημητριάδη και η σκόπιμη προσπάθεια να μετατοπιστεί η έμφασης μιας επίθεσης [αφού έπρεπε προφανώς να υπάρχει κάποια] ενάντια στον τέως πρόεδρο. Ήταν μια από τις γνωστές και θλιβερές στιγμές της κυπριακής δημοσιογραφίας: Προκατασκευασμένοι τίτλοι [από ότι φάνηκε σε συνεργασία με μέλη της ερευνητικής], πλήρης παραγνώριση του τι είπε ο κ. Δημητριάδης στην λογική του «αφού δεν είπε αυτά που θέλαμε, θα τα προβάλουμε έτσι και αλλιώς» αναζητώντας μια έκφραση η λέξη για να λογοκριθεί μια ολόκληρη ανάλυση. Το ότι μάλιστα η εμπεριστατωμένη ανάλυση την οποία κατάθεσε για τα «Αίτια της τραπεζιτικής κρίσης στην Κύπρο»[1] λογοκρίθηκε, ήταν χαρακτηριστικό. Έτσι και αλλιώς η πλειοψηφία των ΜΜΕ έχει και η ίδια τεράστιες ευθύνες για την συγκάλυψη των σκανδάλων και των προβλημάτων των τραπεζών. Και το ότι η κοινωνία είναι σήμερα έξω φρένων με τις ευθύνες των αρμόδιων των τραπεζών είναι από μόνο του μια μικρή υπόγεια επανάσταση ενάντια στην χειραγώγηση – διότι ακόμα και όταν κατάθεταν οι τραπεζίτες η πλειοψηφία των ΜΜΕ παρουσίαζε τις δικαιολογίες και τις προσπάθειες τους να μετατοπίσουν τις ευθύνες θετικά. Κάτι δεν έπαιξε υπόγεια προφανώς. Κάτι έσπασε στην διαδικασία χειραγώγησης. Και αύριο μπορεί να εμφανιστεί αυτή η υπόγεια αμφισβήτηση και αλλού.

Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι μόνο η αποκάλυψη των αιτιών της κρίσης. Αυτό είναι μια διάσταση που έχει να κάμει με το σύστημα που οδήγησε την Κύπρο στην τρόικα. Το ότι ακόμα και σήμερα  υπάρχουν άτομα και συμφέροντα που προσπαθούν να υποστηρίξουν ότι η τρόικα θα ήταν «καλή» αν ερχόταν, ας πούμε, το 2011 είναι χαρακτηριστικό ότι το παλιό κύκλωμα προσπαθεί ακόμα να συγκαλύψει τις ευθύνες των τραπεζιτών, αλλα και του ότι η συζήτηση έχει να κάμει και με το μέλλον. Γιατί ο λόγος που γίνονται επιθέσεις ενάντια στην προηγούμενη κυβέρνηση γιατί δεν έφερε πιο νωρίς την τρόικα [!] η γιατί δεν φόρτωσε μονομερώς τις ζημίες των τραπεζών στην κοινωνία [διότι ο πλούτος είχε προστάτες στην βουλή], αφορά τις κινήσεις του μέλλοντος. Τις αντιστάσεις, αλλα και τον τρόπο που θα πρέπει να βρει η κοινωνία για να απαλλαγεί από όσους προσπάθησαν και προσπαθούν να της φορτώσουν την κερδοσκοπία μερικών.
Οπότε η αποκωδικοποίηση των παραπλανήσεων [σκόπιμων η απλά αναπαραγωγών] στα ΜΜΕ είναι και ένας τρόπος προετοιμασίας για την επόμενη μέρα.

Η εβδομάδα προσφέρεται για κατασκευή θεαμάτων; Αναζητώντας ένα δένδρο παραπλάνησης για μην δει το κοινό το δάσος;
Στα πρωτοσέλιδα των κυριακάτικων εκδόσεων [18/8] υπήρχαν δυο τίτλοι οι οποίοι αναφέρονται στις συζητήσεις για την οικονομία. Ο φιλελεύθερος έχει απόσπασμα από συνέντευξη του στελέχους του ΔΗΣΥ Λευτέρη Χριστοφορου ο οποίος αποδίδει στην προηγούμενη κυβέρνηση και τον τέως πρόεδρο ευθύνη για τα χρέη «πέντε γενεών». Η αντιγραφή κλισέ από τον κ. Χριστοφορου είναι γνωστή και δεν μπορεί κάποιος να κάνει κριτική στην αδυναμία κάποιου να αναφερθεί σε γεγονότα η τεκμήρια. Όμως το ότι μια εφημερίδα η οποία παραποίησε έντονα το τι είχε δηλώσει ο διοικητής της κεντρικής για να δημιουργήσει κλίμα ενάντια στον τέως πρόεδρο [ η ίσως και να συγκαλύψει τον νυν], επέλεξε να προβάλει αυτό το κλισέ [πρωτοσέλιδα είναι εκφραστικό των προθέσεων των αρμόδιων για την διαμόρφωση του πρωτοσέλιδου. Με δεδομένο ότι είναι μια κομματική δήλωση, θα ήταν τουλάχιστον τυπικά αρμόζων να είχε προβληθεί και μια αντίστοιχη δήλωση συνέντευξη από την το αντίπαλο κόμμα-στρατόπεδο. Δεν είναι και πολύ της παράδοσης της αντικειμενικότητας τελευταία ο φιλελεύθερος.
Διότι η συγκυρία δεν είναι τυχαία – μπαίνουμε στην εβδομάδα που θα κάνουν τις δικές τους παρουσιάσεις ο τέως πρόεδρος και ο τέως διοικητής. Και ο φιλελεύθερος δεν υπήρξε μέχρι τώρα ούτε στοιχειωδώς ισορροπημένος στις αναφορές του – ακόμα και όταν κατέθετε ο Α. Ηλιαδης λ.χ. ο δημοσιογραφικός τίτλος αναζητούσε ευθύνες στον Δ. Χριστοφια.

Στην Καθημερινή αναγνωρίζονται δυο σχολές αλλα η μια έχει κάπως πιο προνομιακή προβολή τελικά
Σε αντίθεση με τον Φιλελεύθερο η Καθημερινή υπήρξε πιο ισορροπημένη και με κριτικά σχόλια για την διορισμένη επιτροπή και τις αδυναμίες της. Έτσι ο δικός πρωτοσέλιδος τίτλος παράπεμπε σε ένα εσωτερικό κείμενο στο οποίο η ανάλυση αναφερόταν τουλάχιστον σε δυο «στρατόπεδα» και δυο «σχολές σκέψης» και ανάλογα «αφηγήματα». Και η προσπάθεια κωδικοποίησης εδώ είναι ενδιαφέρουσα αφού γίνεται μια απόπειρα έστω να καταγράφουν διαφορετικές εκδοχές. Διότι σαφώς δεν υπήρξαν μόνο δυο εκδοχές – απλά αυτή η γραμμή ευκόλυνε τον συγγραφέα να προσπαθήσει τουλάχιστον να καλύψει τις απόψεις των δυο μεγάλων κομμάτων.
Αξίζει πάντως να αναφέρει κάποιος την έμμεση προκατάληψη που σχεδόν φαίνεται να προσπαθεί να ενισχύσει την εκδοχή του ΔΗΣΥ.  Όταν αναφέρεται λ.χ. στην εκδοχή του ΔΗΣΥ [με βάση τις δηλώσεις Προδρόμου] ολόκληρο το κομμάτι είναι μια συνεχής αναφορά στην συγκεκριμένη άποψη. Αντίθετα όταν αναφέρεται στην εκδοχή του ΑΚΕΛ ξαφνικά εμφανίζεται αμέσως μετά την αρχική παράγραφο, και μια κριτική για την προηγούμενη κυβέρνηση - τραβηγμένη μάλιστα κάπως από τα μαλλιά αφού θύμιζε τις σκόπιμες παρερμηνείες των δηλώσεων του κ. Δημητριάδη μετά την παρουσίαση του. Έστω και κατ’ αντιστοιχία, όμως δεν υπήρχε λ.χ. και μια ανάλογη παράγραφος κριτικής στην εκδοχή του ΔΗΣΥ – ότι, ας πούμε, [και είναι κάτι που πηγάζει από όσα είπε ο Δημητριάδης] ο ηγέτης του, και νυν πρόεδρος, ήξερε για τον ΕΛΑ από τον Νοέμβριο και άρα η όλη ρητορική της «έκπληξης» για το μέγεθος του ήταν παραπλανητική. Ίσως το πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι ευθύνες των τραπεζών αναφέρονται απλά σε ένα υπότιτλο χωρίς συγκεκριμένη αναφορά στο κυρίως κείμενο. Και για ένα δημοσιογράφο μιας εφημερίδας όπως η Καθημερινή που ανέδειξε το σκάνδαλο της Εγνατίας, τη διαπλοκή τραπεζών-ΜΜΕ κ.ο.κ. αυτά ήταν κραυγαλέες σιωπές. Και ο υπότιτλος κάτω από την φωτογραφία του κειμένου μάλλον δείχνει ότι ο δημοσιογράφος δεν έκανε τον κόπο να διαβάσει την παρουσίαση του κ. Δημητριάδη. Θλιβερό μεν αλλα είναι λες και απλά άκουσε τις δηλώσεις μετά και αντίγραψε την γραμμή που προσπάθησε να περάσει η πλειοψηφία των ΜΜΕ μετά [και μερικοί είχαν και τους τίτλους έτοιμους από πριν] την παρουσίαση Δημητριάδη ότι  δήθεν κατηγόρησε τον κ. Χριστοφια. Όποιος έκανε τον κόπο να διαβάσει έστω την δήλωση δεν θα έκανε τέτοια γκάφα σε μια εφημερίδα από την οποία μια μερίδα αναγνωστών αναμένει σαφώς περισσότερα – η έμφαση του κ. Δημητριάδη εστίαζε σαφώς στις δυο τράπεζες με αιχμές για την διαπλοκή [«πολιτικές πιέσεις» υπέρ της τράπεζας Κύπρου] που δεν θα έπρεπε να ξεφύγουν ενός δημοσιογράφου της συγκεκριμένης εφημερίδας.
Όμως σε σχέση με την μονοχρωμία του Φιλελεύθερου την περασμένη εβδομάδα, η Καθημερινή κατέγραψε τουλάχιστον δυο εκδοχές.
Ας δούμε όμως και τα τεκμήρια όπως ο κ. Σεϊτανιδης προσπαθεί μεν αλλα δεν ισορροπα δε.
 Όταν αναφέρει την δήλωση του κ. Προδρόμου ο οποίος παρέπεμπε στον κ. Δημητριάδη, ότι είχε εξασφαλιστεί ένα διαφορετικό μνημόνιο από αυτό που προέκυψε μετά τις 15 Μαρτίου, είναι εντυπωσιακό πως δεν σχολιάζεται η αντιπαραθεση των δυο μνημονίων. Το ότι όπως αποκαλύφθηκε οι ευρωπαίοι δεν ήθελαν να υπογραφεί μνημόνιο με την τέως κυβέρνηση αναφέρεται στο τέλος του κειμένου – αλλα αυτό είναι πλέον εκδοχή, η γεγονός; Διότι ο κ. Προδρόμου αλλα και όσοι άλλοι ξαφνικά εμφανίζονται πρόθυμοι για υπογραφή μνημονίου που διαπραγματεύτηκε η προηγούμενη κυβέρνηση, οφείλουν αν όχι τίποτε άλλο να της αποδώσουν και τα εύσημα αν θεωρούν ότι ήταν καλύτερο εκείνο το μνημόνιο. Διότι από τον Νοέμβριο μέχρι τον Μάρτιο δεν άλλαξαν πολλά. Εκτός από το ότι οι ευρωπαίοι μπορεί να ήθελαν να υπογράψουν άλλο μνημόνιο. Και αυτό προφανώς, το ότι ήθελαν δεν εξαρτιόταν από την τότε κυπριακή κυβέρνηση.

Είναι άραγε τόσο δύσκολη η σύγκριση με την Ελλάδα η την Πορτογαλία η μήπως μερικοί κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν; Ο τραπεζιτικός τομέας είχε ανοίξει το λάκκο του από το 2008-10 μέχρι τον Μάρτιο του 2011 – μετά απλά πλήρωνε συγκάλυψη στα ΜΜΕ μέχρι το 2012
Το δεύτερο σημείο που είναι ενδιαφέρον στο κείμενο του κ. Σεϊτανιδη είναι η αναφορά στο 2011. Η άποψη ότι έπρεπε τότε να προσφύγουμε στον μηχανισμό είχε υποστηριχθεί από λίγους ενώπιον της επιτροπής – αλλα μετά το σχετικό ναυάγιο της άλλης άποψης, ότι έπρεπε κάπως να θέσουμε βέτο τον Οκτώβριο του 2011 στο κούρεμα των ελληνικών ομολόγων, η νέα εκδοχή την οποία προσπάθησαν να εκμαιεύσουν τα ΜΜΕ και με την παρουσίαση του κ. Δημητριάδη, είναι αυτή η εκδοχή. Ο κ. Σεϊτανιδης κάνει αναφορά σε ένα ένθετο όπου αναφέρει και αυτήν την εκδοχή αλλα και την ευθύνη του τραπεζιτικού τομέα. Και μετά κάνει ιδιαίτερη αναφορά σε δυο τεχνοκράτες του υπουργείου που υποτίθεται [ ο ένας δεν την στήριξε όπως θα δούμε] στήριξαν αυτήν την εκδοχή. Δεν αναφέρει τον Ν. Παπαδόπουλο που δεν είναι και ιδιαίτερα έγκυρος ούτε και αγαπητός στην εφημερίδα. Ας δούμε όμως τι λέει γιατί ενώ ο δημοσιογράφος είναι γενικά σοβαρός εδώ παίζει με την κατασκευή μιας παραπλάνησης.
Λέει αρχικά παραπέμποντας σε ανώνυμες «πηγές» και το ότι η Πορτογαλία προσέφυγε τότε. « Η λύση που θα είχε δοθεί το καλοκαίρι του 2011 θα ήταν διαφορετική, καθώς εκείνη την περίοδο ο τραπεζιτικός τομέας ήταν σαφώς σε καλύτερη κατάσταση, ενώ το PSI  δεν είχε διαμορφωθεί».
Είναι ίσως ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα της κυπριακής δημοσιογραφίας η απλοϊκή επίκληση πηγών χωρίς μια στοιχειώδη σύγκριση.
Γιατί λ.χ. θα ήταν σε καλύτερη θέση ο τραπεζιτικός τομέας; Μόνο άγνοια εκφράζει αυτή η δήλωση. Τα χειρότερα τα είχαν κάνει ήδη οι κυπριακές τράπεζες – είχαν αγοράσει τα ελληνικά ομόλογα από τις δευτερογενείς αγορές το 2009 και το 2010, είχαν επεκταθεί στην Ελλάδα με ένα ποσό που έφτανε τα 24 δις, και τον Μάρτιο του 2011 ο κ. Ορφανιδης είχε εγκρίνει την μετατροπή της Εγνατίας σε παράρτημα – άρα ο δρόμος για ροή κεφαλαίων προς την Ελλάδα ήταν πια ορθάνοικτος. Και όπως επέμενε ο κ. Ηλιαδης της τράπεζας Κύπρου ότι όλα ήταν μια χαρά, ανάλογα έλεγε και ο κ. Βγενοπουλος. Η έκθεση των τραπεζών στην Ελλάδα ήταν εκεί και δεν θα άλλαζε τίποτα - η μήπως η κυπριακή προσφυγή στον μηχανισμό θα άλλαζε τίποτα στην ελληνική οικονομία; Η μόνη ελπίδα ήταν να βρουν κεφάλαια – κάτι που η τράπεζα Κύπρου απέρριψε ενώ η Λαϊκή υπό την εποπτεία του κ. Σαρρη επέτρεπε την ροή κεφαλαίων προς την Ελλάδα. Μια προσφυγή στον μηχανισμό τότε, απλά θα προκαλούσε μια μαζική εκροή κεφαλαίων [άρα η σμίκρυνση του τραπεζιτικού συστήματος ήταν πια αναπόφευκτη – γιατί να μείνουν σε μια μνημονική χώρα και να μην πάνε αλλού;] , και το κοινό θα πλήρωνε για τις ζημιές των τραπεζών χωρίς καν να το ξέρει – διότι αυτός είναι και ο συγκαλυμμένος στόχος αυτής της εκδοχής. Η μήπως δεν θα αύξανε εσωτερικά τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και πάλι η λιτότητα ενός μνημονίου; Μια απλή σύγκριση με την Ιρλανδία που ξεκινησε πολύ πιο γρηγορα να εχει προβληματα και ανακεφαλαιοποιησεις, πηρε bail out από το 2010 και ακόμα ψάχνεται με την ύφεση[2] και την Πορτογαλία της οποίας η προσφυγή δεν είχε μεν να κάνει με τον τραπεζιτικό τομέα, αλλα μπήκε σε μνημόνιο το 2011 είναι εκφραστική. Τι θα έμενε από το τραπεζιτικό σύστημα με μια πορτογαλική εμπειρία;

Οι παραπλανητικές αναφορές για τις παρουσιάσεις στην διορισμένη ερευνητική απλά συγκαλύπτουν: Ο Καλοζωης δεν ζήτησε προσφυγή τον Μάιο του 2011, τον Οκτώβριο ήταν αισιόδοξος, ενώ άλλοι είχαν κατά νου διάφορα σενάρια. Το μόνο που έλειπε ήταν το σενάριο για το που θα βρίσκονταν τα 10 δις που χρειάζονταν οι τράπεζες.
Το κείμενο κάνει παραπομπή στην αναφορά του κ. Καλοζωη. Η αναφορά του ότι ζήτησε προσφυγή όχι τον Μάιο αλλα τον Ιούλιο, συνοδεύτηκε ωστόσο από την δήλωση ότι «δεν προλαβαίναμε» για προσφυγή και έτσι πάρθηκε το ρωσικό δάνειο. Μαλλον δεν ήταν καλά πληροφορημένος, όμως ο κ. Καλοζωης διότι ο αρμόδιος τότε υπουργός, ο κ. Σταυρακης είχε ήδη κάνει κινήσεις για δάνειο, σύμφωνα με την δική του μαρτυρία, από πριν – διερευνονταν μαλιστα προοπτικες και για την Κινα και την Ρωσια. Και ο κ. Καλοζωης δήλωνε μάλιστα τον Οκτώβριο του 2011 ότι «βελτιώνεται σταθερά το κόστος δανεισμού». Προφανώς λοιπόν η ημιτελής αναφορά του κ. Καλοζωη στο σημείωμα του Ιουλίου του 2011 δεν έκφρασε τις συνολικές του απόψεις. Και η δεύτερη δήλωση του που είχε σαν στόχο ακριβώς να διευκρινίσει ότι η « Κύπρος αποκλείστηκε λόγω έκθεσης στην Ελλάδα» δεν έγινε τυχαία – αφού έγινε προσπάθεια από τότε να χρησιμοποιηθεί η παρουσίαση του για υποστηριχθεί η εκδοχή για προσφυγή τον Μάιο – κάτι που ούτε ο ίδιος δεν υποστήριξε. Τον Ιούλιο το σκέφτηκε, αλλα και πάλι το βρήκε ανεφάρμοστο και τον Οκτώβριο θεωρούσε τα δεδομένα ικανοποιητικά. Ένας άλλος τεχνοκράτης ο οποίος κατέθεσε ήταν πιο σαφής. Αφού παρέπεμψε και σε άλλες χώρες που προσπάθησαν να αποφύγουν τον Μηχανισμό [και μερικές προσπαθούν ακόμα] παρατήρησε ότι η πολιτική εξουσία στην Κύπρο θεωρούσε τις συνταγές του μνημονίου «ως κοινωνικά και πολιτικά μη αποδεκτές». Και αυτό είναι το ερώτημα. Όταν μερικοί αναφέρουν την σημερινή κατάσταση σαν πρόβλημα, ο κ. Χαραλάμπους, υπάρχει κάποιο συγκριτικό παράδειγμα στο οποίο επιβλήθηκε μνημόνιο και η κατάσταση είναι καλύτερη η ήταν καλύτερη σε αντίστοιχο χρόνο; Όσοι θέλουν μνημόνιο λογικά ζουν στον κόσμο στον οποίο εισηγούνται. Εκτός βέβαια και αν μερικοί ανησυχούν για το κούρεμα – το ότι θα υπήρχε εκροή καταθέσεων και μη εξυπηρετούμενα δάνεια κλπ είναι δεδομένο. Η Anglo Irish bank [ένας συνδυασμός της Λαϊκής και της Τράπεζας Κύπρου] στην Ιρλανδία έκλεισε.

Η άλλη κατάθεση την οποία αναφέρει ο κ. Σείτανιδης ήταν του κ. Σ. Μιχαήλ ο οποίος ήταν ίσως και ο πιο σαφής υποστηρικτής της θέσης για προσφυγή τον Μάιο του 2011. Όμως οι θέσεις του κ. Μιχαήλ ότι αν λαμβάνονταν μέτρα πιο πριν, «οι επιπτώσεις θα ήταν λιγότερες». Και πάλι βέβαια οι δηλώσεις ήταν κουβέντες του αέρα , αφού ο κ. Μιχαήλ δεν ανέφερε κανένα συγκριτικό παράδειγμα. Η Ελλάδα που προσέφυγε πριν την Πορτογαλία λ.χ. είχε «λιγότερες επιπτώσεις»; Το ότι τέτοιες δηλώσεις είναι ασαφείς και εκ του ασφαλούς φαίνεται και από το αστείο επιχείρημα του ότι αν προσφεύγαμε πιο γρήγορα «τα μέτρα που θα χρειάζονταν να παίρναμε πιθανό να ήταν λιγότερα». Το «πιθανό» είναι όλη η ιστορία. Σε καμία άλλη χώρα δεν ήταν «λιγότερα». Πάντα τα ίδια είναι. Και για αυτό η Ισπανία και η Ιταλία λόγω του βάρους που έχουν προσπαθούν να αποφύγουν τον μηχανισμό – διαφορετικά γιατί δεν προσφεύγουν και εκείνες; Την πιο ουσιαστική απάντηση βέβαια σε τέτοια επαρχιώτικα μικρό-επιχειρήματα την έδωσε ο κ. Σταυρακης ο οποίος όταν ρωτήθηκε για τα μέτρα που εισηγούνταν οι τεχνοκράτες απάντησε χαρακτηριστικά : και τι θα έκαναν 400 εκατομμύρια την στιγμή που οι τράπεζες χρειάζονταν 10 δις;

Η υπερεπεκταση του τραπεζιτικού τομέα ήταν απλά η αποκάλυψη ενός προβληματικού συστήματος που έφτασε στα όρια του, ενός δυστυχήματος που περίμενε να συμβεί. Η υπεράσπιση της κοινωνίας από την οικονομική κρίση που έφερε στην Κύπρο το τραπεζιτικό σύστημα συνεπαγόταν την αποκάλυψη της αλήθειας για τις αιτίες, την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων και την αντίσταση για περιορισμό των επιπτώσεων..
Η ουσία είναι και ήταν οι τράπεζες: η υπερεπέκταση τους σε λιγότερο από μια δεκαετία [σύμφωνα με τα στοιχεία που κατέθεσε ο Δημητριάδης[3] αλλα φυσικά οι δημοσιογράφοι δεν είδαν και δεν άκουσαν] οδηγούσε στην κρίση, και το ζητούμενο πολιτικά ήταν κατά πόσο θα έπρεπε να κυπριακή κοινωνία να παραδοθεί στο να πληρώνει για τις τράπεζες χωρίς καν να το συζητήσει [διότι μέχρι τον Μάιο – Ιούνιο του 2012 οι ίδιες οι τράπεζες έλεγαν ότι δεν είχαν πρόβλημα], η αν έπρεπε να προσπαθήσουμε να βρούμε εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης, μιλώντας για το πρόβλημα που έτσι και αλλιώς είχε ξεκινήσει από το χρηματιστήριο και είχε φτάσει σε σημείο να είναι εκτός ελέγχου.
 Και προφανώς ίσως να πρέπει να ρωτήσουμε και ποιοι υπονόμευαν αυτούς τους εναλλακτικούς τρόπους. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι ένας άλλος τεχνοκράτης του υπουργείου ο κ. Τσοκκος είχε εισηγηθεί μια σειρά μέτρων αντί προσφυγή στον μηχανισμό – και αποκάλυψε ότι έγιναν και αποτυχημένες προσπάθειες-κινήσεις προς Ελλάδα για να στηριχθούν οι τράπεζες.
Οι εκδοχές είναι πολλές και όχι δυο. Όμως τα τεκμήρια και η οποιαδήποτε σύγκριση δείχνουν κάτι συγκεκριμένο – τα προβλήματα των τραπεζών δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν αφού οι ίδιες οι τράπεζες κορόιδευαν το κοινό και τους ίδιους τους μέτοχους τους όπως έκανε η τράπεζα Κύπρου μέχρι τον Ιούνιο του 2012. ίσως άμα ξεκινήσει η τραπεζιτική ενοποίηση το 2014 οι τράπεζες να έχουν ένα καλύτερο πλαίσιο λειτουργίας. Αλλα το κόστος θα το πληρώσει η κοινωνία – και όσοι αναζητούν ευθύνες αλλού προφανώς συνειδητά η μη εμπλέκονται στο ίδιο παιχνίδι που ζήσαμε από το 2010. Εκτός και αν μπορούν να εξηγούν μαθηματικά πως θα καλύπτονταν οι ζημίες των τραπεζών. Διότι με  δημόσιο χρέος 70-75% και  έλλειμμα έστω και 6% δεν είσαι στα δύσκολα. Άμα όμως δίνεις 10% του δημόσιου χρέους για μια τράπεζα, τότε ναι έχεις πρόβλημα. Και το να μην το αναγνωρίζεις απλά συγκαλύπτεις.



Μετα από τοσα χρονια η υφεση συνεχιζει να επιστρεφει. Και όμως την Δευτερα 19/8 ο κ. Μαυριδης του ΔΗΣΥ συνεχιζε αμεριμνος το παραμυθι του ότι η προσφυγη το 2011 θα ηταν καλυτερη. Προφανως κατι θελει να συγκαλυψει και αυτος. Διοτι τωρα θυμηθηκε ότι τοτε υπηρχε αναπτυξη 1% ενώ στελεχη τοπυ κομματος του τοτε αμφισβητουσαν ακομα και τα κρατικα στοιχεια. Και φυσικα δεν εξηγησε ποια χωρα μπηκε σε μνημονιο και καταφερε να συνεχισει να εχει αναπτυξη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου