1 Αυγ 2013

ΟΣΤΑ ΟΜΗΡΩΝ




Πολύ συχνά πλέον τις Κυριακές τελούνται οι κηδείες των οστών των αγνοουμένων που επιτέλους αν και με αρκετή ασυγχώρητη καθυστέρηση άρχισαν να ταυτοποιούνται. Στους επικήδειους λόγους δίνεται η εντύπωση ότι οι αγνοούμενοι είναι μόνο Ελληνοκύπριοι και οι σφαγείς μόνο Τούρκοι. Μπορούμε να υποθέσουμε (αν και δεν βλάφτει να το ερευνήσουμε περισσότερο) ότι στην άλλη πλευρά θάβουν τα οστά των δικών τους αγνοούμενων χωρίς να μαθαίνουν από τα δελτία ειδήσεων ότι γίνεται κάτι αντίστοιχο στην άλλη πλευρά. Κάποτε σε κάποιο βιβλίο Ιστορίας  ίσως παρουσιαστούν σε μετάφραση  μερικοί επικήδειοι  στις κηδείες αυτές που είναι ταυτόχρονα μνημόσυνα πεσόντων πριν από τέσσερεις πέντε δεκαετίες.
Προσέξαμε ότι σε μερικά κείμενα εφημερίδων γίνεται αναφορά και σε εγκλήματα της «δικής» μας πλευράς ως κάτι  δεδομένο. Προσέξαμε ότι στον Πολίτη υπάρχουν τέτοια κείμενα που ίσως είναι αποτέλεσμα της μακρόχρονης παρουσίας εκεί της δουλειάς της Σεβκιούλ Ουλουταγκ. Η πρόσφατη παρουσίαση από το ΡΙΚ της σφαγής του Παλαικύθρου και της Μαράθας - Σανταλάρη ίσως να αποτελεί ένα σταθμό μιας ύστερης έστω ειλικρίνειας. Τα άλλα κανάλια όμως σιωπούν. Και βέβαια η «ισοζυγισμένη» ειλικρίνεια του ΡΙΚ οφείλεται στην πολύχρονη επιμονή της δικοινοτικής οργάνωσης συγγενών αγνοουμένων προσώπων να μιλήσουν οι κοινότητες ανοιχτά για τη σκοτεινή πλευρά της Ιστορίας μας για την οποία δεν μπορεί κανένας να είναι περήφανος και φυσικά οφείλεται επίσης στην επιτροπή που κάνει τις έρευνες και τις ταυτοποιήσεις.  Αλλά η καθυστέρηση δεκαετιών στο ζήτημα δεν τιμά κανένα.
Ένας συντάκτης του ΡΙΚ που αφυπηρέτησε δήλωνε πρόσφατα σε μια συνέντευξη του στην Ελίτα  ότι κατάφερε να ασχοληθεί σε εκπομπές του με αυτά τα θέματα με τρόπο που δεν «προκάλεσε». Πώς άραγε τα κατάφερε; Μήπως απλά άργησε; Μήπως προηγήθηκαν πολλές άλλες αποκαλύψεις για το θέμα; Και εξάλλου ας μην υπερβάλλουμε. Το θέμα εξακολουθεί βασικά να είναι ταμπού. Λίγα χρόνια πριν ο αείμνηστος Τάσος Παπαδόπουλος από τη θέση της προεδρίας της Δημοκρατίας ( κι όχι της ελληνοκυπριακής κοινότητας) δήλωνε σε αραβική εφημερίδα ότι πριν από το 74 δεν είχε ματώσει μύτη Τουρκοκύπριου.
Στο πρόσφατο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας για την ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ  καλείται η Τουρκία να συνεργαστεί με την αρμόδια Επιτροπή για τον εντοπισμό αγνοουμένων.  Ωστόσο όταν τα ελληνοκυπριακά μίντια αναφέρονται στο ζήτημα κάνουν ως να μην γνωρίζουν ότι υπάρχουν Τουρκοκύπριοι αγνοούμενοι των οποίων τα οστά είναι στις περιοχές που ευρίσκονται κάτω από τον έλεγχο της Δημοκρατίας και παρ όλα αυτά δεν εντοπίζονται. Και είναι γνωστό ότι η καθυστέρηση δεν βοηθά την κατάσταση καθώς οι εμπλεκόμενοι στους διάφορους φόνους αποβιώνουν ή αποβίωσαν από φυσικά αίτια.
Η Επιτροπή που εντοπίζει τα οστά των αγνοουμένων είναι δικοινοτική και εργάζεται «ισορροπημένα» δηλαδή προχωρά τις έρευνες και στις δύο πλευρές εκ παραλλήλου έτσι ώστε να υπάρχει ταυτόχρονο αμοιβαίο όφελος (ανεύρεση ταυτοποίηση οστών) και αμοιβαία ζημιά διότι κάθε σκοτωμένος έχει τον φονιά του.  Το 74 κατά την εισβολή αλλά και στις προηγούμενες πολεμικές συγκρούσεις ανάμεσα στις κοινότητες οι άνδρες από 16 ως 60 χρονών συχνά συλλαμβάνονταν ως εν δυνάμει στρατιώτες και κλείνονταν σε στάδια ή σχολεία εκεί όπου ο πόλεμος συνεχίζεται και σήμερα. Συνήθως απελευθερώνονταν σε ανταλλαγή συλληφθέντων της άλλης πλευράς αλλά δυστυχώς όχι πάντα.

Σήμερα όμως γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία ενδεχομένως και με αυτεπάγγελτη εμπλοκή της εισαγγελίας δεν θεωρεί τον εαυτό της υποχρεωμένο να εντοπίσει τα οστά των Τουρκοκυπρίων πολιτών της (μέχρι τη στιγμή του θανάτου τους) που ευρίσκονται στο έδαφος που ελέγχει; Ανεξάρτητα από την συμπεριφορά της άλλης πλευράς. Το ότι κάποτε συλλαμβάνονταν ως όμηροι οι άνδρες της άλλης πλευράς δεν σημαίνει ότι τα ίδια τα οστά θα πρέπει ως σήμερα να θεωρούνται όμηροι προς ανταλλαγή.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου