13 Ιουλ 2013

Η Απόφαση για το Μαρί: ένα βήμα αναγνώρισης των ευθυνών λόγω αρμοδιότητας και ένα βήμα υποχώρησης μπροστά στην υστερία

Το ακολουθο κειμενο δημοσιευτηκε στην εκδοση του εναλλακτικου περιοδικου Δεφτερη Αναγνωση, 10 -17 Ιουλιου

Το τεκμηριωμενο πια πρωτοσελιδο ψεμα του Πολιτη οταν ξεκινουσε την υστερία στις
12/7/2011: στο τοτε πρωτοσελιδο, στη μεση της σελιδας, υπηρχε ο τιτλος: "Με οδηγιες Χριστοφια αφεθηκε στον ανοικτο χωρο το επικνδυνο φορτιο".
 Τα τεκμηρια εδειξαν οτι την απόφαση είχε πάρει ο κ. Μπισμπίκας
Η τελική απόφαση για την έκρηξη στο Μαρί, ήταν εν μέρει αναμενόμενη με βάση τα δεδομένα: ουσιαστικά, η έμφαση μετακινήθηκε προς τον τομέα της καθ’ ύλην αρμοδιότητας των κατηγορούμενων. Έγινε επίσης και σαφής διαχωρισμός «με βάση την νομολογία», για τις πολιτικές και ποινικές ευθύνες: «..ο πρόεδρος του Κακουργιοδικείου τόνισε ότι πρέπει να τηρείται σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ πολιτικής και ποινικής ευθύνης.» (online έκδοση Φιλελευθέρου)  Σε αυτό το πλαίσιο, οι ευθύνες μετατοπίστηκαν, λογικά, στις αρμόδιες υπηρεσίες, όπως είναι ο στρατός και η πυροσβεστική. Σε αυτό το πλαίσιο, η απαλλαγή του Μ. Κυπριανού ήταν αναμενόμενη – όχι μόνο δεν είχε αρμοδιότητα, αλλά και η επίθεση εναντίον του ήταν εν μέρει πολιτική. Τη ξεκίνησε ο Μ. Δρουσιώτης, μέσω του Πολίτη και ο στόχος ήταν να πιεστεί να αποχωρήσει το ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση. Η επίθεση βασίστηκε σε μια επιστολή για επίσκεψη επιτροπής του ΟΗΕ, παρά το ότι η Εθνική Φρουρά δεν φαινόταν ικανή να πάρει συγκεκριμένες αποφάσεις, ακόμα και για την ανάλυση της υπό συζήτηση πυρίτιδας. Η απαλλαγή του Σ. Αργυρού, που είχε επίσης δαιμονοποιηθεί χωρίς ουσιαστικό τεκμήριο, ήταν αναμενόμενη, ιδιαίτερα μπροστά στην απουσία των αρχηγών της εθνικής φρουράς, του κ. Μπισμπίκα και του κ. Τσαλικίδη. Το δικαστήριο, επίσης, εξέφρασε την έμμεση παρατήρηση ότι θα έπρεπε να είχαν συμπεριληφθεί στο κατηγορητήριο και άλλα άτομα, τα οποία ήταν οι αρμόδιοι του στρατού: τον Μπισμπίκα και το Σοφιανίδη - επιτελάρχης του ΓΕΕΦ - οι οποίοι σχεδίασαν και διέταξαν τη στοίβαξη, ενώ για τον Τσαλικίδη αποδίδονται ευθύνες για την απραξία του, μετά την σύσκεψη του Φεβρουαρίου το 2011. Ουσιαστικά, ο κ. Παπακώστας φορτώθηκε την ευθύνη των στρατιωτικών, που δεν ήταν παρόντες. Ιδιαίτερη, αναφορά έγινε στην απόφαση και στον Γ. Γεωργιάδη, ο οποίος παρουσιάστηκε ως μαρτυράς κατηγοριάς, ενώ ήταν ο βασικός αρμόδιος για το φορτίο.

Οι καταδίκες εστιάζουν στην αρμοδιότητα, αλλά η απόφαση αποφεύγει την ευθύνη των άμεσα ιεραρχικά αρμοδίων, είτε γιατί δεν ήταν παρόντες, είτε λόγω της θεωρίας της «μη τέλειας αντίδρασης»
Οι καταδίκες μπορεί να θεωρηθούν αναμενόμενες με βάση το ότι κάποιοι αρμόδιοι έπρεπε να κριθούν ένοχοι. Ουσιαστικά, όμως το δικαστήριο προσπάθησε να κρατήσει ισορροπίες ανάμεσα στα τεκμήρια και το κλίμα που είχε δημιουργηθεί. Και σε αυτό, το δικαστήριο, ουσιαστικά, οπισθοχώρησε από άλλες νομικές αποφάσεις, που θεώρησαν το κλίμα των ΜΜΕ μέρος της διαδικασίας. Έτσι, ενώ αναγνώρισε ότι λ.χ. οι αρμόδιοι της βάσης ήξεραν για την πυρίτιδα και τους κίνδυνους, απορρίπτοντας την μέχρι τώρα ρητορική ότι λ.χ. ο κ. Ιωαννίδης δεν ήξερε για τη «σημαντικότητα του φορτίου», ή ότι δεν είχε επίγνωση του κινδύνου, προσπάθησε να τους δικαιολογήσει με βάση τη λογική ότι δεν είχαν «άλλες επιλογές». Εδώ, το δικαστήριο υποχώρησε σαφώς στο κλίμα υστερίας, που καλλιεργούσε μια μερίδα των συγγενών και η πλειοψηφία των ΜΜΕ – το οποίο ήταν έκδηλο και μετά την απόφαση. Είναι σαφές από τις μαρτυρίες ότι ο κ.Ιωαννίδης είχε στενή σχέση με τον κ. Γεωργιάδη και άρα είχε επίγνωση και του φορτίου και της επικινδυνότητας και της σημαντικότητας. Είναι, επίσης, σαφές ότι δεν έκανε απολύτως τίποτα – ούτε ο ίδιος, ούτε οι αρμόδιοι της βάσης, καθώς η κατάσταση χειροτέρευε  ιδιαίτερα στις αρχές Ιουλίου. Δεν τηρήθηκαν ούτε καν οι οδηγίες που δόθηκαν – και εδώ το δικαστήριο δεν φάνηκε να επαναλαμβάνει τις αστείες δικαιολογίες ότι δεν ήξερε κλπ. Όμως, το δικαστήριο επέλεξε να το δικαιολογήσει με ένα έστω και "φιλοσοφικό" πανανθρώπινο είδος στοχασμού «η τέλεια αντίδραση μπορετά σε κρίση δεν είναι γνώρισμα των θνητών». Είναι, όμως, η μετατόπιση ευθύνης άραγε; Για τον Ιωαννίδη, η απόφαση αναφέρει ότι βρέθηκε σε μια «αλλόκοτη κατάσταση», καθώς βρισκόταν σε ένα χώρο που ήταν υπό την ευθύνη του, αλλά το φορτίο δεν ήταν. Είχε, όμως, άμεση σχέση με τον καθ’ ύλη αρμόδιο τον κ. Γεωργιάδη, όπως πιστοποιούν και τα τηλεφωνήματά του. Το δικαστήριο προτίμησε να αποφύγει αυτά τα δύσκολα, όπως ότι δεν τηρήθηκαν οι απλές οδηγίες για αποψίλωση και τελικά, χρειάστηκε να δοθούν οδηγίες στους στρατιώτες να σβήνουν τη φωτιά από τα χόρτα την ώρα της έκρηξης: «Ακόμα και κατά την κορύφωση της κρίσης και ενώ ο Ιωαννιδης βρισκόταν σε τηλεφωνική επαφή με τον Α/ΓΕΕΦ, δεν έλαβε διαταγές όπως θα ήταν αναμενόμενο προκείμενου για ένα πειθαρχημένο στρατιωτικό σώμα, αλλά αφέθηκε να αντιμετωπίσει μόνος του τα διλήμματα και την κρίση.» Εδώ το δικαστήριο απέφυγε, όμως, τις δικές του ευθύνες για ειλικρίνεια. Το επίμαχο θέμα, το οποίο δεν αναφέρεται, αλλά υπονοείται, είναι η διαταγή για εκκένωση που δεν δόθηκε – και λόγω αυτής της μη-διαταγής πήγαν οι τρεις στρατιώτες - με οδηγίες ανωτέρων - να σβήσουν τη φωτιά από τα χόρτα και οι πυροσβέστες κοντά στο φορτίο και σκοτώθηκαν. Σύμφωνα με τη διατύπωση ότι ο κ. Ιωαννίδης περίμενε, από τον επικεφαλής του ΓΕΕΦ, οδηγίες που δεν δόθηκαν – σε αυτό το σημείο, όμως ,αφού έλειπε ο κ. Τσαλικίδης, το θέμα είναι ανοικτό τι ειπώθηκε μεταξύ τους. Ένας διοικητής ενός σώματος στρατού, του Ναυτικού, όμως, δεν μπορούσε να αποφασίσει μόνος του για τέτοια κρίση; Ακόμα και αν δεχθεί, όμως, κάποιος ότι δεν δόθηκε διαταγή για εκκένωση από το ΓΕΕΦ, ο κ. Ιωαννίδης ως ιεραρχικά ανώτερος στην βάση, πήρε την απόφαση να δώσει οδηγίες στους στρατιώτες να προσεγγίσουν τη φωτιά – και παρά το ότι του είχε υποδειχθεί από συνεργάτες του, ότι έπρεπε να γίνει εκκένωση. Δεν μπορεί η στρατιωτική ιεραρχία να χρησιμοποιείται από τη μια για να δικαιολογεί τη στάση του Ιωαννίδη να καλέσει προσωπικό στη βάση, και κοντά στη φωτιά, - διότι δεν του είπαν ανώτεροι να διατάξει εκκένωση - ενώ ταυτόχρονα να αγνοείται η δική του ευθύνη ως ιεραρχικά ανωτέρου ακριβώς σε ένα «πειραρχημενο στρατιωτικό σώμα» για την τύχη των υφισταμένων του. Εδώ, το δικαστήριο υποχώρησε και απέφυγε τις αντιφάσεις – και το ότι, ουσιαστικά, η στρατιωτική ιεραρχία ήταν ντε φάκτο απούσα – και απέδωσε έμμεσα το λάθος της μη-εκκένωσης στην «μη-τέλεια αντίδραση». Σε αυτό το πλαίσιο, έγινε μια ισοπέδωση της επιλογής των ιεραρχικά ανώτερων να δοθούν οδηγίες στους στρατιώτες και στους πυροσβέστες να προσεγγίσουν το χώρο της έκρηξης, με τις ευθύνες αυτών που τους έδωσαν τις οδηγίες. Και αυτό ήταν ξεκάθαρο στη διατύπωση: «..η επιλογή των θυμάτων να παραμείνουν στο χρέος τους, για το οποίο έδωσαν την ζωή τους..». Την απόφαση, δεν την πήραν οι ιεραρχικά κατώτεροι – δεν ρωτήθηκαν ούτε οι πυροσβέστες, ούτε ο ένας από τους δίδυμους, που έλαβε την οδηγία μαζί με τον Α. Χαραλάμπους. Διατάχθηκαν.. Η επιλογή της εκκένωσης και της μη προσέγγισης στο φορτίο ήταν αρμοδιότητα των ιεραρχικά ανώτερων. Δεν είναι το ίδιο να υπακούει κάποιος σε διαταγές και να δίνει κάποιος τις διαταγές. Προφανως η ευθυνη ανηκει στον δευτερο – εκεινον που δινει τις διαταγες.


Τα ΜΜΕ σαν κοράκια φωνάζουν για να αποκρύψουν τις ευθύνες τους για την υστερία και τα ψέματα: όταν ο Πολίτης πιάστηκε με δύο πρωτοσέλιδα ψέματα και ο Φιλελεύθερος με κατά συρροή, κάποιος άλλος έπρεπε να φταίξει και πάλι…
Το δικαστήριο δεν σχολίασε το κλίμα, που δημιουργήθηκε γύρω από το θέμα και αυτό το κλίμα είναι που βαραίνει και το αίσθημα αμεροληψίας, όταν λήφθηκε η απόφαση. Ουσιαστικά, το δικαστήριο προσπάθησε να κατευνάσει τις ενδεχόμενες αντιδράσεις, τηρώντας όσο γινόταν την νομολογία. Μια σημαντική διαπίστωση λ.χ. ήταν η αναγνώριση ότι «η στοίβαξη έγινε με οδηγίες και έγκριση του Μπισμπίκα» - του τότε αρχηγού της εθνικής φρουράς. Η απόφαση, όπως και η αναγνώριση ότι ο κ.Ιωαννίδης ήξερε για τη σημαντικότητα του φορτίου, διαψεύδουν τα τότε πρωτοσέλιδα, όπου ο μεν Πολίτης αποφάνθηκε από την πρώτη μέρα ότι το φορτίο τοποθετήθηκε εκεί με οδηγίες του Δ. Χριστόφια (Πολίτης: «Με οδηγίες Χριστόφια αφέθηκε στον ανοικτό χώρο το επικίνδυνο φορτίο») όπως και τη θέση ότι ο κ. Ιωαννίδης δεν ήξερε τί περιείχε το φορτίο (Φιλελεύθερος).

Μετά την απόφαση, άρχισε η  προσπάθεια να δημιουργηθεί κλίμα υστερίας ανάλογο του 2011 – με άμεσο στόχο να συγκαλυφθούν και τα ψέματα, που ειπώθηκαν τότε και δεν επιβεβαιώθηκαν, αλλά και μια ακόμα εκστρατεία μίσους. Την επομένη, ο Πολίτης, που είχε κατασκευάσει δυο μεγάλα ψέματα που διαψεύστηκαν - την «ευθύνη» του Μάρκου Κυπριανού και το παραμύθι ότι ο Δ. Χριστόφιας αποφάσισε για τη στοίβαξη - προσπάθησε και πάλι να καλλιεργήσει την υστερία, αντί να αναγνωρίσει η να ανακαλεσει έστω τα ψέματά του. Είναι ένα απο μια σειρά ψεμάτων, που θα συνοδεύουν την «εγκυρότητα» της έκδοσης.

Ο Φιλελεύθερος κράτησε, κάπως, αποστάσεις στον τίτλο - «Πολλοί ένοχοι, λίγοι στην φυλακή» - και προσπάθησε έμμεσα να επιρρίψει ευθύνες στον τέως πρόεδρο στα σχόλια και στο εσωτερικό των κειμένων η σε παραπλανητικους τιτλους. Τα δικά του ψέματα, ότι δήθεν είχε διατάξει εκκένωση ο Ιωαννίδης - στην έκδοση μετά την έκρηξη - ή ότι ειχε προεδοποιησει κλπ, είχαν διαψευσθεί, όπως και η  αναφορά των αρχισυντακτών ότι ο κ. Ιωαννίδης δεν ήξερε το περιεχόμενο του φορτίου. Και επειδη είναι δυσκολη η παραδοχη της αληθειας, αφιερωθηκε ολοκληρη η σελιδα 4 να αναζητουνται ευθυνες για τον πρωην προεδρο αλλα η αιχμη του δικαστηριου ότι οι κ Μπισμπίκας και Σοφιανίδης - μαζί με τον κ.Τσαλικίδη, που δεν ήρθε και τον κ. Γεωργιάδη, που ήταν μάρτυρας - χαθηκε. Βολικό – ιδιαίτερα, αφού οι αρχισυντάκτες της εφημερίδας πρόβαλαν τον Ιούλη του 2011, τον κ.Μπισμπίκα και αγωνίστηκαν να μετατοπίσουν την ευθύνη μακρυά από το στρατό. Οπότε, τώρα, οι αρχισυντάκτες αποφάσισαν να ‘παίξουν’ με τη διατύπωση του δικαστηρίου, ότι υπήρχαν και άλλοι, που θα έπρεπε να κληθούν ή να κατηγορηθούν - αλλά, ενώ η απόφαση αναφερόταν στους Μπισμπίκα, Τσαλικίδη, Γεωργιάδη και Σοφιανίδη, η αρχισυνταξία προσπάθησε να επιτεθεί στο Χριστόφια. Ήταν μια κλασική στρατηγική μετατόπισης. Για να κατανοηθεί και το κλίμα: από τις 14 Ιουλίου 2011, ο Φιλελεύθερος είχε εστιάσει τις επιθέσεις στο Σ. Αργυρού, που τελικά αθωώθηκε – τότε, είχε πρωτοσέλιδο τίτλο «Υπουργέ μου, μην ανησυχείς... Διαβεβαιώσεις υπαρχηγού στην παρουσία αρχηγού, δυο 24ωρα πριν την τραγωδία.» Στις 31 Ιουλίου αντίθετα, είχε και πάλι πρωτοσέλιδο, αλλά αυτήν την αναφορά για τον κ. Μπισμπίκα, τον οποίο το δικαστήριο απόρησε γιατί δεν ήταν στο δικαστήριο. Τότε, ο Φιλελεύθερος είχε μια επιβλητική φωτογραφία του τέως αρχηγού του στρατού πάνω από εικόνα του χώρου της έκρηξης με τίτλο: «Το Υπ. Άμυνας έλαβε τις αποφάσεις». Η υιοθέτηση της εκδοχής του Μπισμπίκα με την πρωτοσέλιδη προβολή της ήταν σαφής – βόλευε τότε. Τώρα, το ξέχασε.
Οι αναφορές στο Δ. Χριστόφια στην απόφαση ήταν περιστασιακές. Η πρώτη, ήταν διαδικαστική: Ενώ αναγνωρίστηκε ως «κοινός τόπος», ότι ορθώς έγινε η κατάσχεση του φορτίου - αφού, έτσι και αλλιώς, όλα τα κόμματα το ενέκρινα τότε -  παρατηρείται ότι δεν υπήρχε έγκριση από το υπουργικό, αλλά έγινε ενημέρωση στις 11/2/1009. Στην ίδια τη διατύπωση φαίνεται και πάλι η προσπάθεια του δικαστηρίου να κρατήσει ισορροπίες –από την μια χαρακτηρίζει την απόφαση ως «ορθή πολιτική απόφαση επιβεβλημένη εκ των διεθνών υποχρεώσεων» και πιο κάτω, όταν επικρίνει τη μη έγκριση, αφήνει και πάλι ανοικτό το θέμα, αφού λέει ότι το υπουργικό ασκεί εξουσία εκτός από τα θέματα «των αρμοδιοτήτων του προέδρου». Είναι ή δεν είναι οι διεθνείς υποχρεώσεις και ανάλογες κρίσεις σχετική αρμοδιότητα; Η δεύτερη αναφορά ήταν επίσης διαδικαστική και αποσπασματική, αφού παρέβλεπε το διεθνές πλαίσιο, στο οποίο αναφέρονταν τα γεγονότα: Η απόφαση αναφέρθηκε επίσης στην πληροφόρηση ότι τον Σεπτέμβριο του 2010, το Ιράν φαινόταν να αποδέχεται την καταστροφή του φορτίου, αλλά δεν πείστηκε από την ερμηνεία Παντελίδη ότι είχε εγκριθεί η καταστροφή. Εδώ και πάλι, η δικαστική αναφορά κινήθηκε σε ισορροπίες. Μια μικρή ανάγνωση των δεδομένων θα έδειχνε ότι εκτός από το Ιράν εμπλεκόταν και η Συρία στο θέμα - και άρα το θέμα έμεινε ανοικτό, αφού η Συρία δεν ενέκρινε το θέμα - και ότι η ρευστή κατάσταση τον Φεβρουάριο του 2011 στην περιοχή ίσως να εξηγούσε και τη θέση του κ. Μ. Κυπριανού να  ληφθούν δείγματα και να αρχίσει μια διαδικασία επιλεκτικής καταστροφής – που δεν έκανε η Εθνική Φρουρά και το δικαστήριο δεν μπορούσε να διερευνήσει, αφού όλοι της οι αρμόδιοι (Τσαλικίδης, Σοφιανίδης, Γεωργιάδης - είτε δεν ήταν στο δικαστήριο, είτε δεν έγινε δεκτή η μαρτυρία τους.

Η σιωπή για τα ψέματα και την κατασκευή υστερίας από τα ΜΜΕ μπορεί να λειτούργησε και ως μηχανισμός πίεσης
Η  δικαστική απόφαση κινήθηκε στην αναζήτηση τομέων αρμοδιότητας – και συνειδητοποίησε ότι το ΓΕΕΦ είχε κλείσει τις δικές του πόρτες, αφού οι αρχηγοί του έλειπαν και οι αρμόδιοί του (Σοφιανίδης, Γεωργιάδης) είχαν απαλλαγεί. Το ίδιο το δικαστήριο απάλλαξε με το σχήμα της «μη τέλειας αντίδρασης» τους ιεραρχικά επικεφαλής την ώρα της κρίσης, οπότε φόρτωσε την ευθύνη στον κ. Παπακώστα, που δεν ήταν καν ενήμερος για την έκθεση, που είχε συνταχθεί, όταν εμφανίστηκε η κρίση στις 4 Ιουλίου.

Το ότι δεν άγγιξε τα ΜΜΕ και το κλίμα η απόφαση, είναι ένα σοβαρό κενό. Και έτσι, όσοι παρουσίαζαν τον Μπισμπίκα ως άτομο με σοβαρές καταγγελίες τότε - Φιλελεύθερος - ή όσοι φόρτωναν τις ευθύνες του για τη στοίβαξη στον τότε Πρόεδρο μπορούσαν τώρα να αλλάξουν τροπάρι και να κρύψουν τις σχετικές ευθύνες. Τώρα, αυτό σημαίνει άραγε ότι κάθε ατύχημα στο στρατό, απαλλάσσει τους ιεραρχικά αρμόδιους από ευθύνη, αν δεν τους πει ο υπουργος τί να κάνουν;

Και αν τα ΜΜΕ κατασκευάσουν μια υστερία, θα προχωρούν τα δικαστήρια να εφευρίσκουν σχήματα  «μη τέλειων» αντίδρασεων, που θα αποδίδονται επιλεκτικά;
Τιθεται, κατά συνεπεια, και ένα σοβαρο ζητημα αν κάποιοι με προσβάσεις στους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, μπορούν να εκβιάζουν αποφάσεις κατασκευάζοντας υστερίες. Διότι το κλίμα πιέσεων ήταν σαφές – και πριν τη δική και αμεσώς μετά ως ένα είδος τελετής λυντσαρίσματος από τα ΜΜΕ, που χρησιμοποιούσαν για αυτό και μερικούς συγγενείς.
Και υπάρχουν πολλά συμφέροντα, που βρίσκονται στο τραπέζι, έαν περάσει μια τέτοια λογική του εκβιασμού αποφάσεων με αποσπασματικές παρουσιάσεις και θεαματικές πιέσεις. Η στάση του κ. Μαρκίδη, σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να σχολιαστεί θετικά – η παρέμβασή του ως νομικού, αλλά και σαν ατόμου που προέρχεται από τη δεξία - η οποία κατασκεύαζε το κλίμα, όπως φαινόταν και από τις εφημερίδες της, την Αλήθεια και τον Πολίτη - ήταν σαφώς ενάντια στην υστερία. http://cyprusnews.eu/astra/1305485

Το αίσθημα που εξέφρασε ένας συγγενής ότι «τα φόρτωσαν σε ένα γέρο, που καθόταν στο γραφείο του και ενημερωνόταν», έχει τη σημασία του αν αναλογιστεί κάποιος τις συγκριτικές αποφάσεις: Όπως σχολιάστηκε ήδη και στην μπλοκόσφαιρα[1] φαίνεται, κατ’ αρχήν, να υπήρχε ένα είδος διαφοροποιήσης στον τρόπο, με τον οποίο το Δικαστήριο προσέγγισε ξεχωριστά τις περιπτώσεις των νεκρών αξιωματικών της Εθνικής Φρουράς, των αξιωματικών της Πυροσβεστικής και του πρώην Υπουργού Άμυνας. Ενώ οι δυο περιπτώσεις αξιωματικων ήταν πανομοιότυπες, - ούτε οι μεν διάταξαν εκκένωση ή απομάκρυνση των αντρών από το σημείο της πυρκαγιάς, ούτε και οι δε - μόνο οι δεύτεροι θεωρηθηκαν υπευθυνοι.  Μπορεί να επικαλεστεί κάποιος το βάρος των πιέσεων προς το δικαστήριο – η αναγνώριση των ευθυνών των νεκρών θα δημιουργούσε ένταση στην ομάδα των συγγενών, που ασκούσαν πιέσεις, οπότε η διατύπωση της «μη τέλειας αντίδρασης των θνητών» έφτιαξε μια διαφοροποίηση, που όμως, ως αποτέλεσμα κατασκευασμένων πιέσεων, μπορεί να δημιούργησε και ένα κλίμα, που λειτούργησε σε βάρος μερικών από τους κατηγορούμενους. 

Την Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011 ο Φιλελεύθερος πρόβαλε πρωτοσέλιδα τον Μπισμπίκα ως σοβαρό κατήγορο – στο ενδιάμεσο μιας δαιμονοποίησης της τότε κυβέρνησης - με τιτλο: Κωνσταντινος Μπισμπικας: το Υπ. Αμυνας ελαβε τις αποφασεις". Όταν, τελικά, το δικαστήριο σχολίασε το ότι «Η Πολιτεία δεν κατηγόρησε, ούτε τον Μπισμπίκα, ούτε το Σοφιανίδη…» παρά το ότι ήταν οι αρμόδιοι για την στοίβαξη, η εφημερίδα δεν βρήκε χώρο να γράψει ένα τίτλο, ή έστω να το καταγράψει. Έπρεπε να καλύψει τους προηγούμενους μύθους της.

Υ.Γ. 1
"Στις 19.2.2009, ο Επιτελάρχης του ΓΕΕΦ, ο ταξίαρχος Σοφιανίδης κάλεσε τον Συνταγματάρχη Γεωργιάδη στο γραφείο του και του παρέδωσε ένα χειρόγραφο σχεδιάγραμμα, στο οποίο φαινόταν ο τρόπος στοίβαξης των εμπορευματοκιβωτίων, όταν θα τέλειωνε η κατασκευή της τσιμεντένιας πλάκας. Ο τρόπος που σχεδιάστηκε ήταν με οδηγίες του ίδιου του Αρχηγού του ΓΕΕΦ και με μοναδικό σκοπό την αποφυγή δολιοφθοράς ή κλοπής ή οποιασδήποτε κακόβουλης ενέργειας από ξένους πράκτορες, καταδρομείς κ.τ.λ.». 
Απο την αποφαση. 
http://www.sigmalive.com/simerini/news/local/568211 

Υ.Γ.2
Αποσπασμα απο σχολιο στο μπλογκ
http://aneforiwn.blogspot.com/2013/07/1162013.html
"Ο Μαρκος αθωωθηκε διοτι εν εισιεν ευθυνη για το φορτιο που ηταν δουλεια των στρατιωτικων - τουτη ηταν η θεση του την αρχην τζαι ειπεν το πολλα απλα: "αμα εν ηξερουν να φυλαξουν πυριτιδα ποια εν η δουλεια τους;"
Ουτε εμπορεν να καταδικαστει καποιος γιατι ασχολειτουν με την εξωτερικη πολιτικη [που ηταν η αρμοδιοτητα του] τζαι οι του στρατου εν εμπορουσαν [ταχα μου] να φυλαξουν ενα φορτιο,
τζαι ολοκληρος διοικητης του ναυτικου εν εμπορεν να διαταξει εκκενωση τζαι να σωσει τον κοσμο που ηταν στην δικαιοδοσια του..
Ο Παπακωστας, αντιθετα, εκαταδικαστηκεν ακριβως γιατι εν ηταν τζιαμαι οι αρμοδιοι στρατιωτικοι..Εφορτωθηκαν του αδικα οι ευθυνες οσων ελειπαν τζαι της δειλιας των δικαστων να αντιμετωπισουν την υστερια τζαι να πουν την αληθκεια με βαση τα τεκμηρια [..]
Ετσι ο μεν ο Ιωαννιδης σαν νεκρος εκαλυφτηκεν με το "μη τελεια αντιδραση των θνητων",
οι δυο αρχηγοι [ο Μπισμπικας που τα εστοιβασε με τον Σοφιανιδη] τζαι ο Τσαλικιδης σαν ελληνες πολιτες εσκαπουλαραν την,
 ο Γεωργιαδης ηταν μαρτυρας,
ο Αργυρου [αλλος που εδαιμονοποιησαν τοτε..] εν εισιεν αρμοδιοτητα [..]
οποτε εφορτωσαν την ευθυνη στον Παπακωστα που εν εισιεν καν την εκθεση, ενω οι αλλοι που εμιλουσαν με τον Γεωργιαδη συνεχεια,  ελειπαν..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου