11 Σεπ 2017

Δελτίο εποχής: με το κυπριακό στο ψυγείο, την «ελληνοκυπριακή πλευρά» να ελπίζει μόνο να μην την κατηγορήσουν και ανοικτά, την Τουρκία να αναβαθμίζεται στην γεωπολιτική περιοχή, παγώνει και το φυσικό αέριο, και το κεντρικό ζήτημα, πια, είναι ποτέ θα το διαφαινόμενο αδιέξοδο της ελληνοκυπριακής ελίτ και η εσωτερική κρίση νομιμοποίησης θα συγκλίνουν αποκαλυπτικά. Κατά τα άλλα η λύση, πια, μετατοπίζεται στην ντε φάκτο πραγματικότητα της διαδικασίας από τα κάτω..



«Ελάχιστο το κοίτασμα. Ο «Ονησιφόρος» επιβεβαίωσε το «Ζορ» αλλά δεν είναι εμπορεύσιμος»
Φιλελεύθερος, 9/9/2017

« «Ο γ.γ. έβαλε στο τραπέζι ένα χαρτί που περιέγραφε τη νέα συνθήκη, τη Συνθήκη Εφαρμογής της λύσης, την οποία ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αμφισβητούσε. Τότε ο γ.γ. φανερά ενοχλημένος του είπε ότι μπορεί εάν θέλει να μην την κάνει αποδεχτή, αλλά δεν μπορεί να την αμφισβητεί διότι είναι διεθνής συνθήκη, την εντολή της οποίας θα έχουν τα Ηνωμένα Έθνη. Ο γ.γ. ανέφερε ότι η ευελιξία που επέδειξε η Τουρκία για τη Συνθήκη Εγγυήσεως στο πλαίσιο της λύσης ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα και παρόλο που δεν ήταν τα πάντα, θα ήταν λάθος να μην αναγνωρίσουμε ότι έγινε ένα μεγάλο βήμα. Τέλος, ο Μουσταφά Ακιντζί επεσήμανε ότι ο γ.γ. του ΟΗΕ έλεγε στον κ. Αναστασιάδη πως το ποτήρι του κεφαλαίου των Εγγυήσεων δεν ήταν άδειο, αλλά εκείνος δεν μπορούσε να το δει, δεν ήθελε να το ακούσει. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανταπάντησε ότι δεν έβλεπε κανένα ποτήρι μισογεμάτο.» http://politis.com.cy/article/xeri-arketa-perissotera-o-antros-kiprianou...


Και ακόμα μερικοί δεν κατάλαβαν και δεν είδαν τίποτα…

Το εσωτερικό και το εξωτερικό σκηνικό, στο οποίο λειτουργεί η ελληνοκυπριακή κοινότητα
Μετά την κατάρρευση των συνομιλιών στο Κραν Μοντανά έχουν διαμορφωθεί δυο είδη σκηνικών για το κυπριακό, ενώ οι εξελίξεις στην περιοχή είναι επίσης ραγδαίες. Στο εσωτερικό της ελληνοκυπριακής κοινότητας υπήρξε μια απρόσμενη [για την κυβέρνηση] αμφισβήτηση της εκδοχής της για το Κραν Μοντανά, ενώ και η απορριπτική αντιπολίτευση φαίνεται ξαφνικά να τα έχει επίσης χαμένα για το τι πρέπει να γίνει – με δεδομένο μάλιστα ότι η πρωτοβουλία εμφανώς ανήκει στους τουρκοκύπριους. Σε αυτό το πλαίσιο, άρχισαν μια σειρά δημοσιευμάτων να προωθούν ιδέα για περιορισμό των οδοφραγμάτων, με βασικό στόχο, της εκπληκτικής αυτής αφέλειας, να είναι να πιεστούν οι τουρκοκύπριοι. Είναι σίγουρα σύμπτωμα λογικής απόγνωσης, όταν κάποιοι νομίζουν ότι μετά από όσα έγιναν μετά το 1960, οι τουρκοκύπριοι σήμερα θα εκβιαστούν από τους ελληνοκυπρίους. Το βασικότερο πρόβλημα και της κυβέρνησης και των απορριπτικών είναι ότι και οι δυο οδηγούν σε ένα είδος απονομιμοποίησης της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας, την οποία αγωνίζονται με νύχια και με δόντια να ελέγχουν ως μηχανισμό εξουσίας. Φαίνονται ειλικρινά να αδυνατούν να κατανοήσουν τί γίνεται γύρω τους.

Διότι στο δεύτερο, το γεωπολιτικό σκηνικό, αυτό που συμβαίνει είναι ναι μεν μια κόντρα Γερμανών πολιτικών με τον Ερντογάν λόγω εκλογών στην Γερμανία, αλλά η ουσία είναι αλλού πια: η Τουρκία αναδεικνύεται ως περιφερειακός παίκτης στην περιοχή με προσβάσεις και στο Ιράν και στο Κατάρ, αλλά και στη Ρωσία… Το Ισραήλ τηρεί επίσης μια στάση φιλικής αναμονής για να συζητήσει με την Τουρκία για αγωγό. Και φημολογείται η μεταφορά νερού από την Τουρκία στην Ιορδανία…

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι τα καμώματα των απορριπτικών και της κυβέρνησης έχουν ως στόχο της εκλογές, και ότι μετά ..θα ξανακινήσουν οι συνομιλίες. Μα το θέμα είναι ότι οι συνομιλίες ολοκληρωθήκαν. Ότι γίνει μετά τις εκλογές είτε θα είναι η απόρριψη ότι έγινε και η αδυναμία οποιασδήποτε συζήτησης, αφού ο Γκουτιέρες έθεσε ως όρο να το ζητήσουν και οι δυο πλευρές [άρα οι τουρκοκυπριοι τί να ζητήσουν, αφού για δεύτερη φορά από το 2004 οι ελληνοκύπριοι πιάνονται να κωλοβαρούν; - άσε που συζητούν ήδη για εκλογές αρά το θέμα πάει για χρόνια παρακάτω], είτε η λύση. Αλλά αν μερικοί φανατίζουν τον κόσμο το δικό τους με τη μη λύση, πώς θα νομιμοποιηθεί μια λύση από δίκες τους κινήσεις;…

Η πιο εκφραστική εικόνα του αδιεξόδου της ελληνοκυπριακής εξουσίας είναι το σεργιάνισμα των τουρκικών πλοίων γύρω από την Κύπρο και η πλήρης αδυναμία της κυβέρνησης να κάνει κάτι η των απορριπτικών να εισηγηθούν κάτι. Ο Αναστασιάδης, στο κόσμο του, γράφει επιστολές. Ενώ ο Νικόλας Παπαδόπουλος νομίζει ότι είμαστε ακόμα την εποχή που είχε επιρροή η Κυπριακή Δημοκρατία ή μπορούσε να χρησιμοποιεί χωρίς κόστος το βέτο. Και φαίνεται να δυσκολεύεται να κατανοήσει ότι την πλειοψηφία των χρόνων από το 1974-77 [όταν οριστικοποιήθηκε η λύση της διζωνικής] υπήρχαν απορριπτικοί πρόεδροι -Κυπριανού, Τάσσος, Κληρίδης πρώτη θητεία, Αναστασιάδης μισή θητεία [αρχή και τέλος] και όμως τίποτα δεν έγινε ακόμα και τότε που είχε διεθνή απήχησή η Κυπριακή Δημοκρατία.…
Και ακόμα φαίνεται να έχει αντιληφθεί ότι ο Ερντογάν δεν ενδιαφέρεται για ένταξη στην ΕΕ και ότι είναι η ΕΕ που θέλει μια ιδιαίτερη σχέση με την Τουρκία…

Το αποκορύφωμα του λογικού αδιέξοδου: οι απορριπτικοί και οι εθνικόφρονες εθνικιστές σκέφτονται την υποστήριξη στην λύση που επεδίωξε ο τουρκικός εθνικισμός για δεκαετίες ή τι άλλο είναι η «προδοσία» για την ρητορική του εθνικού λόγου;


Σε αυτό τα πλαίσιο της αδυναμίας κατανόησης, η προβολής κάποιων λογικών προοπτικών, μερικοί απορριπτικοί ρίχνουν και την ιδέα των δυο κρατών. Ήταν η ιδέα του κ. Συρίγου από το 2014, και από ότι έγραψε στον Πολίτη ο κ. Κακουρης, και το προεδρικό της συζητά. Είναι όμως και αυτό χειρότερο αδιέξοδο για τους ελληνοκύπριους. Θα νομιμοποιήσουν το διαχωρισμό του νησιού, και θα αφήσουν ανοικτό το βόρειο σύνορο, οδηγώντας έτσι αναπόφευκτα, στην εποχή μας, να μετατραπούν σε μειονότητα στο νησί… Αλλά και από την Ευρώπη που ζει τις δικές της κρίσεις – από την Καταλονία στην Ιρλανδία μετά το Brexit – η ιδέα ότι οι ελληνοκύπριοι μπορούν να αποφασίζουν μόνοι τους για ευρωπαϊκά θέματα, θεωρείται πιο κωμική και από την συμπεριφορά του Αναστασιάδη…

Ιστορικές δυναμικές
Σε αυτό το πλαίσιο, τα πιο κάτω σημεία αποτελούν μια καταγραφή των δυναμικών σήμερα, όπως φαίνονται με φόντο τις εσωτερικές εξελίξεις/αμηχανία και τις εξωτερικές αναδιατάξεις.…

1.    Η Κύπρος ως χώρος στη συγκεκριμένη εποχή είναι αδύνατον να χωριστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κάθε διαχωρισμός θα υπονομεύεται από πολιτικές ή τεχνολογικές διαδικασίες που θα αντικατοπτρίζονται κοινωνικά. Αυτό σημαίνει ότι ο πληθυσμός θα συνεχίσει να διασταυρώνεται και να διαχέεται ο πλουραλισμός. Σε αυτό το πλαίσιο, ο απόλυτος διαχωρισμός της Κύπρου, ο οποίος επιβλήθηκε το 1974 και άρχισε να παρακμάζει υπόγεια από την δεκαετία του 1990 και οδηγήθηκε σε μερική κατάρρευση το 2003 με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, θα συνεχίσει να παρακμάζει. Η ιδέα ότι θα μπορούσε να υπάρξει ένα είδος μεσαιωνικού σινικού τείχους ή ενός φυσικού διαχωρισμού, όπως ο Έβρος ή το Αιγαίο, είναι εκτός πραγματικότητας για μια νησιωτική χώρα με 2 πόλεις [Λευκωσία Αμμόχωστος] που θα είναι μεικτές με την κάθε κοινότητα έστω σε διαφορετικές συνοικίες.

2.    Το πρόβλημα του βορείου συνόρου για τους ελληνοκύπριους. Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν 2 πιθανές λύσεις – και μια διαδικασία συντήρησης του καθεστώτος διαχωρισμού που επέβαλε το 1974. Οι δυο λύσεις είναι η διζωνική ομοσπονδία και τα δυο κράτη. Για να κατανοηθούν οι επιλογές, θα πρέπει να προσδιοριστούν τα βασικά προβλήματα κάθε κοινότητας. Για τους ελληνοκυπρίους ,το βασικό πρόβλημα είναι η χρήση της βόρειας Κύπρου από την Τουρκία [ή άλλους παράγοντες – λ.χ. ισλαμικό κίνημα κοκ] για επέκταση της επιρροής της [ή του άλλου παράγοντα σε συνεργασία με την Τουρκία] στο σύνολο του νησιού. Αυτό το πρόβλημα μπορεί να ονομαστεί «βόρειο σύνορο»: και στη συγκεκριμένη συγκυρία σημαίνει τη διάχυση τουρκικής επιρροής και μετανάστευσης, η οποία θα μπορούσε σε μερικές δεκαετίες να σημαίνει την ανατροπή των πληθυσμιακών ισορροπιών στο νησί – σε βάρος των ελληνοκυπρίων. Παράλληλα, έχουν αναπτυχθεί ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή πολιτική ελίτ, αλλά και στρώματα του πληθυσμού συμφέροντα και προκαταλήψεις, που θεωρούν ότι αλλαγή τους στάτους κβο όσον αφορά στη διαχείριση της κυριαρχίας αποκλειστικά από τους ελληνοκύπριους, θα είναι βλαβερή για τους ιδίους. Έτσι, ενώ ο κίνδυνος του βορείου συνόρου οδηγεί την κοινότητα στην αντίθεση σε τουρκικές παρεμβάσεις, το βραχυπροθέσμα συμφέροντα οδηγούν τους απορριπτικούς, αλλά και μερίδα της δεξιάς, όπως φάνηκε με την περίπτωση Ν. Αναστασιάδη, στην ντε φάκτο αποδοχή δυο θεσμικών οντοτήτων – παραβλέποντας τις συνέπειες. Ακόμα και η λύση των δυο κρατών στην ΕΕ, η οποία αντιμετωπίζει κάπως και μια άλλη  διάσταση, την ευρωπαϊκή πολιτική ταυτότητα των τουρκοκυπρίων με βάση την συμφωνία ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, ανοίγει το βόρειο σύνορο ακόμα περισσότερο, αφού ένα αυτόνομο τουρκοκυπριακό κράτος θα μπορεί, με την ανάλογη κυβέρνηση, να νομιμοποιεί αυτόματα εισαγόμενους πολίτες. Και αυτό επιπρόσθετα στην αυτονόητη αντίθεση πολλών [αν όχι όλων πλην ελληνοκυπρίων] στην αποδοχή απόσχισης ευρωπαϊκής περιοχής [βόρειας Κύπρου] και αυτόματης αναγνώρισής της. Ήδη οι ελληνοκύπριοι, στην πρόσφατη περίοδο, έχουν ανοίξει τον δρόμο των πληθυσμιακών αλλαγών μέσω πολιτικών αποφάσεων,  με την πώληση πολιτικής ταυτότητας από πλούσιους ξένους. Οι κανόνες κάθε κράτους μπορεί να είναι διαφορετικοί, αλλά η δυνατότητα σκόπιμης προσέλκυσης ξένων, υπάρχει. Οι ελληνοκύπριοι μόνο με ομοσπονδία μπορούν να έχουν λόγο στις ροές από το βόρειο σύνορο. Είναι η κλασική διάσταση-χάσμα ανάμεσα στο βραχυπρόθεσμο όφελος [για μερικούς] και την μακροχρόνια [και ίσως και όχι τόσο αν δει κανείς την διάφορα 15η και 20ης Ιουλίου] απρόσμενη συνέπεια – η οποία μπορεί να σημαίνει και ολική καταστροφή [όπως έγινε με τη βόρεια Κύπρο το 1974]. Μερίδες της ελληνοκυπριακής ελίτ και των άρχουσων τάξεων κάνουν το ίδιο λάθος από το 1948 – και ο εμφανής λόγος γιατί δεν «μαθαίνουν» είναι η προσπάθεια διασφάλισης συγκεκριμένων, έστω και βραχύβιων, συμφερόντων. Η εσωτερική δομή εξουσίας [και αυτό περιλαμβάνει τώρα πια και τα ΜΜΕ στην σημερινή συγκυρία] στην ελληνοκυπριακή κοινότητα θυσιάζει το συνολικό για το μερικό [τη συντήρηση για έστω ακόμα λίγο του καθεστώτος εξαίρεσης του 1964].

3.    Η συνοριακή θέση των τουρκοκυπρίων από την αντίθεση στην προσάρτηση στο ελληνικό κράτος, και μετα στην ελληνοκυπριακή ηγεμονία – και στη σημερινή αντίσταση στην τουρκική ενσωμάτωση/αφομοίωση. Αυτό που επεδίωκε ιστορικά η τουρκοκυπριακή κοινότητα, ήταν η αποτροπή της εκδίωξης [όπως των τουρκοκρητικων] ή της γενοκτονίας [όπως έγινε αντιληπτό το σχέδιο Ακρίτας]. Σε όλη αυτήν την πορεία προς τον διαχωρισμό από τον Μεσοπόλεμο και μετά, υπήρχαν και στην τουρκοκυπριακή κοινότητα κοινωνικές και πολιτικές τάσεις που επεδίωκαν την συνεργασία με τους ελληνοκύπριους, όπως υπήρχαν και αντίστοιχα ελληνοκύπριοι. Όμως η πυροδότηση της ένοπλης σύγκρουσης μετά το 1955 οδήγησε στην ηγεμονία της εθνικιστικής ηγεσίας μέχρι την δεκαετία του 1970. Μετά το 1974, η τουρκοκυπριακή κοινότητα φαίνεται να εκφράζει και ένα άλλο φόβο που γίνεται πια πλειοψηφικός: τον φόβο της αφομοίωσης και του κατακλυσμού από εξαρτήσεις και πληθυσμό από την Τουρκία. Σε αυτό το πλαίσιο, οι τουρκοκυπριοι ελίσσονται μεταξύ ελληνοκυπρίων και Τουρκίας. Όμως, σε όλη αυτήν την πορεία οι τουρκοκυπριοι ήταν ταυτόχρονα, στα μάτια του ΟΗΕ, ο συνιδρυτής της Κυπριακής Δημοκρατίας, του οποίου τα συνταγματικά δικαιώματα θα έπρεπε να αποκατασταθούν, όπως φυσικά και η παραβίαση των δικαιωμάτων ελληνοκυπρίων το 1974. Από το 2004, όμως, οι τουρκοκυπριοι απέκτησαν ένα νέο πόλο στήριξης της αυτονομίας τους: την ΕΕ. Σε αυτό το πλαίσιο, οι τουρκοκύπριοι δεν θα ενοχλούνταν με τα δυο κράτη στην ΕΕ. Όμως,, μια σημαντική μερίδα εξακολουθεί να θεωρεί την ομοσπονδία σαν καλύτερη λύση, γιατί έτσι εμποδίζεται περισσότερο ή εξισορροπείται η ό,ποια πίεση από την Τουρκία.

4.    Το νέο νομικό και ντε φάκτο πλαίσιο των πολιτειακών μορφών στην Κύπρο μετα το 2003-04 και η κρίση του καλοκαιριού του 2017 σαν το σημείο ενοποίησης του συνολικού πολιτικού σκηνικού: Τα τελευταία χρόνια, ως συνέχεια των διαδικασιών που πυροδότησαν το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 και οι αποφάσεις της ΕΕ για τους τουρκοκύπριους στα πλαίσια της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ το 2004, οδήγησαν σε μια αλλαγή του πολιτικού τοπίου. Ενώ ιστορικά, από τη δεκαετία του 1950, είχε παγιωθεί ένας διαχωρισμός στις δημόσιες σφαίρες των δυο κοινοτήτων – και άρα κάθε κόμμα κρινόταν στα πλαίσια της κοινότητας του, με εξαίρεση ίσως τις διαφοροποιήσεις των αριστερών κομμάτων που δεν ήταν ηγεμονικές, εξαιρουμένων των περιόδων 1988-1993 και 2008-2013. Μετά το Κραν Μοντανά, η εικόνα φαίνεται να αλλάζει. Η κινητοποίηση λ.χ. που εξέφρασε στο δημόσιο χώρο, ως event, την εσωτερική πίεση για λύση, οι εκδηλώσεις στη Ληδρας, ήταν δικοινοτικές. Και οι αντιδράσεις ξαφνικά είχαν κάτι ξεκάθαρο – κάτι που υπήρχε και πριν, αλλά λογοκρινόταν, καθώς ο λόγος της άλλης κοινότητας φιλτραρόταν απόλυτα. Όταν ο σκιτσογράφος του Φιλελευθέρου αναλωνόταν να δαιμονοποιεί την εκδήλωση και τους συμμετέχοντες, το ίδιο ακριβώς έκανε και μια οργάνωση αγωνιστών της ΤΜΤ, διαμαρτυρόμενοι για την συνάντηση του Ακιντζή μαζί με ομάδα του unitecyprusnow. Και αντίστοιχα, όταν ο Σ. Λεβέντ ταυτιζόταν πια ξεκάθαρα με τους ελληνοκύπριους απορριπτικούς και τον Αναστασιάδη, ήταν δύσκολο πια να κρυφτεί ο λόγος του πίσω από τον διαχωρισμό «είναι Τουρκοκύπριος» - άρα δεν μπορεί να του γίνεται κριτική από ελληνοκύπριους υποστηρικτές της λύσης. Ο λόγος του στην ελληνοκυπριακή κοινότητα δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τους οπαδούς της TMT σε άλλη γλωσσική εκδοχή. Το να αντιμετωπιστεί το κυπριακό πολιτικό τοπίο ως ενιαίο, είναι ένα βασικό βήμα για την επόμενη κίνηση. Ήδη η επιστροφή των μαρωνιτών ανακοινώθηκε και μετά τις πρώτες απόπειρες τραμπουκισμού και εκφοβισμού, η εξουσία αλλαξε θέμα, και κανείς δεν κατηγορεί τους Μαρωνίτες, που σαφώς επέλεξαν την ντε φάκτο ενοποίηση και λύση από τα κάτω. Το μεγάλο εσωτερικό παιχνίδι τωρα είναι πότε [αν;] θα ανοίξει το Βαρώσι – το οποίο μπορεί να δημιουργήσει ένα είδος ντε φάκτο τρίτου πολιτειακού μορφώματος [μέχρι τώρα πλην των βάσεων τα κύρια μορφώματα είναι η αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία, και το μη αναγνωρισμένο τουρκοκυπριακό κρατίδιο] – μια περιοχή υπό διεθνή επιτήρηση [ΟΗΕ η ΕΕ] το οποίο όμως θα ανοίξει και την πόρτα περαιτέρω αναγνώρισης των τουρκοκυπρίων. Στον ευρύτερο πλαίσιο, ήδη, συζητείται η μεταφορά νερού από την Τουρκία, μέσω Κύπρου στην Ιορδανία.



5.    Η γεωπολιτική πραγματικότητα στην περιοχή και η εκτός τόπου και χρόνου εσωτερική ρητορική των ελληνοκυπρίων. Για να κατανοηθεί η δυναμική των πιθανών μελλοντικών εξελίξεων, αλλά και οι αναπόφευκτες συνέπειες, θα πρέπει να καταγραφούν δυο σημαντικές εξελίξεις στην περιοχή: η σταδιακή, έστω και σε λουτρό αίματος αυτή τη δεκαετία, κρίση του καθεστώτος εξωτερικής [δυτικής] ηγεμονίας στο μεσανατολικό χώρο. Στο μέλλον, η περιοχή [στην συντριπτική της πλειοψηφία μουσουλμανική] θα περάσει από εσωτερικές διαδικασίες [ελπίζει κανείς λιγότερο αιματηρές] για να καταλήξει σε ένα νέο είδος περιφερειακής ισορροπίας. Οι αναδυμένες δυνάμεις στο σημερινό πλαίσιο είναι η Τουρκία, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία με τους συμμάχους τους. Και ταυτόχρονα, θα πρέπει να αναφέρει κανείς και τη συμμαχία Ρωσίας – Συρίας ως καθοριστική. Μένει φυσικά και το Ισραήλ. Το οποίο, όμως, πέρα από την στρατιωτική του δύναμη, δεν φαίνεται να έχει οποιαδήποτε θετική επιρροή η ανοικτούς υποστηρικτές. Σε αυτό το περιβάλλον, η Κύπρος θα περιβάλλεται από χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, είτε κοσμικές, είτε με θρησκευτική εστίαση, και σε αυτό το περιβάλλον θα πρέπει να λειτουργήσει ως συνοριακός χώρος. Οι τουρκοκύπριοι είναι αυτήν την στιγμή μειοψηφία στο εσωτερικό της Κύπρου, αλλα [όπως άλλωστε συνέβηκε και με τη γλωσσική τους σχέση με την τουρκική κοινωνία προηγουμένως] είναι μέρος της πλειοψηφίας στις κοινωνίες της ευρύτερης περιοχής. Η ξαφνική επέκταση των σχέσεων Τουρκίας – Κατάρ, η εισήγηση για μεταφορά νερού στην Ιορδανία κοκ αποτελούν μέρος του μελλοντικού σκηνικού που διαμορφώνεται. Σε αυτό το πλαίσιο, η σχεδόν παιδιάστικη στη θεατρικότητα της επιμονή μερίδας των ελληνοκυπρίων σε «φυσιολογικό κράτος» χωρίς καμία εγγύηση, είναι εντυπωσιακή: εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην ΕΕ και ζητούν από τους τουρκοκύπριους να το δεχτούν επίσης, θεωρώντας ότι στο μέλλον είναι μόνο οι τουρκοκυπριοι που μπορεί να κινδυνεύσουν. Και φυσικά, κάνοντας ότι δεν βλέπουν ότι και υπό σκιά υπάρχουν σαφές προκαταλήψεις απέναντι σε μειονότητες στην περιφέρεια και τα σύνορα της Ευρώπης. Η κατάσταση των ρωσόφωνων μειονοτήτων στις χώρες της Βαλτικής είναι εκφραστική. Αλλά το ουσιώδες για τους ελληνοκύπριους θα έπρεπε να είναι η αναζήτηση δικών τους εγγυήσεων στο υπαρχον πλαίσιο του διεθνους σύστηματος που βασίζεται στην ισορροπία ισχύος. Και αυτήν την ισορροπία μπορεί να την κωδικοποιήσει μόνο το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ συν η Τουρκία και η ΕΕ.

6.    Σε αυτά τα δεδομένα, οι επόμενες ελληνοκυπριακές προεδρικές, εκλογές, μετά το πλαίσιο Γκουτιέρες, θα είναι μια αναμέτρηση δυναμικών που θα ενδυναμωθούν στο μέλλον. Και ο καθρέφτης του πλαισίου θα είναι πια συνολικά κυπριακός. Δεν μπορεί, πια, να αγνοείται ποιοί είναι οι αντίστοιχοι και οι σύμμαχοι σε κάθε κοινότητα – και λόγω διάχυσης, αλλά και γιατί το ζητούμενο είναι κοινό και για τις δυο κοινότητες: επανένωση – ρυθμός και μορφές. Η ρήξη με το καθεστώς της εθνικής ενότητας το 2004 ήταν μια πρώτη ρήξη – η παρούσα είναι ευρύτερη. Και γιατί η ελληνοκυπριακή συζήτησε ανοικτά τα δεδομένα της λύσης επι προεδρίας Χριστόφια, και γιατί έχει διαμορφωθεί μια πλειοψηφία λύσης.


7.       Τα προβλήματα της λύσης είναι εσωτερικά – και αφορούν κατά κύριο λόγο τις δομές εξουσίας στην ελληνοκυπριακή κοινότητα. Με αυτήν την έννοια, η λύση θα λειτουργήσει αναπόφευκτα και ως μηχανισμός εκδημοκρατισμού – όπως λειτούργησε ήδη στην τουρκοκυπριακή κοινότητα μετά το 2000.

Το πλαίσιο των ιστορικών δυναμικών των επόμενων προεδρικών εκλογών: το κυπριακό σε ντε φάκτο διαδικασία λύσης και η διαπλοκή ως εσωτερική μορφή απονομιμοποίησης



«…τότε παρενέβη ο Αντόνιο Γκουτέρες, ο οποίος ανέφερε ότι προσωπικά μαρτυρεί πως η Τουρκία μπορεί να αποδεχτεί το τέλος των επεμβατικών δικαιωμάτων, εάν υπάρξει μια ευρύτερη συμφωνία στα υπόλοιπα θέματα. Ακολούθως, ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου είπε με νόημα ότι, «ο γ.γ. μόλις σας το ανέφερε, αλλά δυστυχώς ούτε εσείς», κοιτάζοντας τον Νίκο Κοτζιά, «αλλά ούτε κι εσείς», στρέφοντας το βλέμμα του προς τον Νίκο Αναστασιάδη, «θέλετε να το πιστέψετε».»
Εφ. Πολιτης, 2/9/2017

Η νέα αποκάλυψη, από την μια ότι ο Αναστασιάδης έστειλε επιστολές με απόρρητα έγγραφα για να καλοπιάσει οπαδούς της λύσης στο χώρο της δεξιάς, και μετά η αποκάλυψη αποσπάσματος σχολίων του Τσαβούσογλου [από τον Πολίτη, εφημερίδα που στήριζε ιστορικά τον Αναστασιάδη] στο οποίο τεκμηριώνεται ξανά [και οριστικά μπορεί να πει κάποιος] η εκδοχή που είχε καταγράψει και ο Άιντε και οι ευρωπαίοι παρατηρητές: ότι υπήρχε πρόταση για κατάργηση επεμβατικών δικαιωμάτων, και περιορισμού του τουρκικού στρατού σε εκατοντάδες… Αυτή η πίεση προς τον Αναστασιάδη είναι ενδιαφέρουσα, όχι μόνο για τη δυναμική της λύσης, αλλά και για την αποτυχία του καθεστωτικού κυκλώματος των ΜΜΕ να επιβάλει την κυρίαρχη [για την κυβέρνηση και τους απορριπτικούς] εκδοχή… Και αυτή η κρίση νομιμοποίησης διασταυρώνεται και με την κρίση που προωθεί η διαπλοκή ως φαινόμενο που σφραγίζει την εσωτερική εικόνα του δημόσιου βίου – ιδιαίτερα με αυτήν την κυβέρνηση και υπουργούς, όπως ο Ιωνάς και ο Χάρης Γεωργιάδης..

Αυτές οι δυο δυναμικές [μεταμορφώσεις με φόντο της διαδικασία λύσης του κυπριακού, και έντονη συζήτηση για τη διαπλοκή] φαίνονται να αποτελούν τις κυρίαρχες δυναμικές της περιόδου που μπορεί να καθορίσουν τις εκλογές – και μάλλον θα είναι καθοριστικοί παράγοντες για την μετεκλογική περίοδο…

Το κυπριακό



Στο κυπριακό, με το πλαίσιο Γκουτιέρες και στο βαθμό που ισχύουν ακόμα οι τουρκικές προτάσεις, έχουμε μια αρκετά καλή εισήγηση λύσης – η οποία, όμως, προσκρούει σε συμφέροντα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να συγκαλύψει το τί απέρριψε, με την εύκολη ατάκα/κλισέ «της τουρκικής αδιαλλαξίας» κατέρρευσε αρχικά όσον αφορά στην προπαγανδιστική φούσκα για «απομόνωση της Τουρκίας», και, μετά και τη δημόσια καταγραφή του τί έγινε από τον Άιντε, είναι εμφανές ότι το προεδρικό έχει σοβαρό πρόβλημα. Η επιστολή με τα απόρρητα στον Διονυσίου [και 50-60 άλλους], τον Αύγουστο [όπως και η ανήθικη ουσιαστικά προσπάθεια να κρυφτεί η κίνηση πίσω από την αποστολή και στον Α. Κυπριανού μετά από 10 μέρες][1] ήταν, όπως ορθά σχολίασε η Cyprus Mail, παραδοχή ότι η κυβέρνηση είναι σε αμυντική θέση. Αυτό που ίσως έρχεται πιο αργά είναι η συνειδητοποίηση του εύρους του τί έγινε και των συνεπειών. Διεθνώς [ιδιαίτερα στον ΟΗΕ και την ΕΕ, τους οργανισμούς, οι οποίοι εμπλέκονται με το κυπριακό θεσμικά]  φαίνεται να είναι ξεκάθαρο [από τις αναφορές των αντιπροσώπων τους, αλλά και από τη στάση τους απέναντι στην Τουρκία στο συγκεκριμένο ζήτημα] ότι η Τουρκία έκανε μια καλή προσφορά, και ότι η μόνη δικαιολογία των ελληνοκυπρίων είναι ότι έχουν εκλογές.

Αλλά φυσικά τα δεδομένα δεν σταματούν επειδή οι ελληνοκυπριακές ελίτ προσπαθούν να κλείσουν τον κυπριακό επικοινωνιακό χώρο σε ένα κλειστό κύκλωμα λογοκρισίας. Η νέα τεχνολογία δεν τους ευνοεί. Μπορεί να τους ευνοήσει μέχρι και τις εκλογές, αλλά μακροχρόνια το παιχνίδι της επικοινωνιακής ηγεμονίας δεν μπορεί να συνεχιστεί με βάση την παρούσα καθεστωτική του μορφή.
Ήδη η πρώτη κίνηση από την τουρκοκυπριακή πλευρά ήταν το άνοιγμα επιστροφής στους Μαρωνίτες. Ήταν μια πρώτη εικόνα της αντιπαράθεσης που μάλλον θα ακολουθήσει στην ελληνοκυπριακή κοινότητα – η δεξιά κυβέρνηση και το κέντρο, μαζί με την υπεροπλία των ΜΜΕ που διαθέτουν, προσπάθησαν να δαιμονοποιήσουν την επιστροφή, αλλά η αποφασιστικότητα των Μαρωνιτών είχε κάτι από την επική εξέγερση του συνόλου των κυπρίων το 2003, όταν αμφισβήτησαν την ηγεμονική εκδοχή και έσπασαν το διαχωρισμό έστω και μέσω περιορισμένων οδοφραγμάτων.

Η τουρκοκυπριακή πλευρά φαίνεται διατεθειμένη να προχωρήσει με το Βαρώσι. Ήδη από πλευράς βαρωσιωτών έχει αρχίσει μια σαφής εκστρατεία υπόγεια για να μην μπλοκαριστεί [μέσω δαιμονοποιήσεων] η πιθανότητα μονομερούς [εκ μέρους των τουρκοκυπρίων η συνεργασίας τ/κ και ΟΗΕ ή ίσως και ΕΕ] ανοίγματος της πόλης. Το αδιέξοδο του απορριπτικού λόγου φαίνεται στην κωμική αντιστροφή των ρητορικών εκφράσεων. Οι απορριπτικοί, αλλά και η κυβέρνηση που αναζητά εκεί ψηφοφόρους του ΔΗΣΥ που λόγω εθνικόφρων καταγωγής έλκονται από τον απορριπτισμό του κέντρου, μιλούν λες και η «επιστροφή προσφύγων» είναι «τουρκική πρόκληση». Η προοπτική του Βαρωσιού σε πολλαπλά επίπεδα δεν πρέπει να υποτιμάται. Αν πάρει κανείς σοβαρά την πολεμική ιαχή της ακροδεξιάς για κλείσιμο οδοφραγμάτων [την οποία παρουσίασε και η δημοσιογράφος του Φιλελευθέρου στην Πάφο, σαν σχεδόν άποψη των ξενοδόχων, αλλά το είπε ξικουτσουλα και ο Ευρυβιάδης], μια τέτοια κίνηση, θα παραβίαζε βέβαια το ευρωπαϊκό πλαίσιο στο οποίο έγινε ο κανονισμός.

Ας πούμε, όμως, ότι μια απορριπτική κυβέρνηση [της δεξιάς – ο Αναστασιάδης είναι ικανός να τα πει όλα όπως έχει αποδείξει- ή του κέντρου] θα οδηγούσε την ΕΕ σε λήψη μέτρων – και προφανώς, το πρώτο μέτρο θα είναι η στήριξη προσπαθειών για τήρηση του ευρωπαϊκού νόμου/κανονισμού για ελεύθερη διακίνηση ευρωπαίων πολιτών σε ευρωπαϊκά εδάφη. Και ένα ανοικτό – και διεθνώς- Βαρώσι θα είναι μια βολική ευρωπαϊκή απάντηση. Και άμα μπαίνουν και κυρώσεις στην Πολωνία για δικαστικά νομοθετήματα, τότε η πάλαι ποτέ φαντασίωση του βέτο, δεν υπάρχει πια.
Ουσιαστικά, αυτό που ξεκίνησε από το 2003, και απέκτησε νέα δυναμική πρόσφατα είναι η λύση από τα κάτω. Και οι Μαρωνίτες είναι οι πρωτοπόροι σε αυτό το στάδιο – όπως και η εκδηλώσεις στη Λήδρας. Δεν είναι ότι οι τουρκοκύπριοι προκαλούν κοκ. Αντίθετα, φαίνονται απλώς να κατανοούν πολύ καλύτερα από την κυβέρνηση ή το απορριπτικό κέντρο το διεθνές πλαίσιο [στην ελληνοκυπριακή κοινότητα μόνο η αριστερά φαίνεται να προσπαθεί να προβάλει αυτήν την διάσταση σε ένα πλαίσιο κατασκευασμένης εσωστρέφειας επικοινωνιακά]. Ξέρουν ότι φαίνονται οι αδικημένοι μετα το Κραν Μοντανά και με φόντο το 2004. Και η  ΕΕ, όπως κατέγραψε και ο κ. Κακούρης του Πολίτη, δεν είναι απλώς ενάντια σε λύση δυο κρατών [με το οποίο θα παραχωρούσε ευρωπαϊκό έδαφος σε άλλη χώρα [Τουρκία] η κρατική οντότητα [τουρκοκυπριακό κράτος], αλλά και έντονα ενάντια σε εσωτερική απόσχιση [τουρκοκυπριακό κράτος στην ΕΕ] αφού κάτι τέτοιο θα ενθάρρυνε πολυδιασπάσεις και περεταίρω αποσχίσεις σε διάφορες χώρες]. Η ευρωπαϊκή θεσμική θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν ανήκει μόνο στους ελληνοκύπριους – και οι τουρκοκύπριοι είναι ευρωπαίοι πολίτες και η βόρεια Κύπρος είναι ευρωπαϊκό έδαφος. Μένει το θεσμικό ζήτημα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως, μπορεί να αρχίσει να λειτουργεί αυτόνομα με τους τουρκοκύπριους εν αναμονή της εσωστρέφειας των ελληνοκυπρίων. Αλλά θα περιμένουν και μετα τις εκλογές.

Όμως, το ευρύτερο κλίμα στην περιοχή είναι επίσης ευνοϊκό για τους τουρκοκύπριους. Ενώ οι ελληνοκύπριοι έκαναν προεκλογική το καλοκαίρι, δυο ειδήσεις, συν το σκηνικό με τις τουρκικές περιπολίες γύρω από την Κύπρο, καταγράφουν τα δεδομένα. Κατ’ αρχήν η αντιπαράθεση του Κατάρ με την Σαουδική Αραβία, έφερε την Τουρκία.. Εγγυητή του Κατάρ. Και άρα το διεθνές τουρκικό λόμπι, για να το πούμε με τους όρους των απορριπτικών, έχει τωρα πρόσβαση και στα κεφάλαια και την επιρροή του Κατάρ [μέσω Αλ Τζαζίρα και όχι μόνο].. Προς το τέλος του καλοκαιριού εμφανίστηκε στην επικαιρότητα η ιδέα μεταφοράς νερού από την Τουρκία στην Ιορδανία μέσω Κύπρου. Οι ελληνοκύπριοι μπορούν να διαμαρτυρηθούν όσο θέλουν, αλλά..Και σε αυτό το πλαίσιο αξίζει να αναφέρει κανείς το σημειολογικό χαστούκι προς τους ελληνοκύπριους, όταν το Ισραήλ ανακοίνωσε τις μέρες που ξεκινούσαν οι [προεκλογικές αναπόφευκτα] νέες γεωτρήσεις για φυσικό αέριο, ότι συζητούσε την κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου από το Ισραήλ μέχρι την Τουρκία. Ποιός θα ρωτήσει τους ελληνοκύπριους που πίστευαν και καλλιεργούσαν στο εσωτερικό ανοησίες ότι θα τους ..προστατεύσει το Ισραήλ; …Παιδικές φαντασιώσεις… και σε όλα αυτά, σαν καταγραφή του πως μπορεί να λειτουργεί η Τουρκία με βάση τα γεωπολιτικά δεδομένα, τα τουρκικά πλοία κάνουν τον περίγυρο της Κύπρου πλην της περιοχής προς την Αίγυπτο. Είναι μερικά μίλια από την Πάφο και οι βαρύγδουποι υποστηρικτές των φιλιππικών για νέα συμμαχία στην Μέση Ανατολή για east med αγωγό κοκ, σφυρίζουν αδιάφορα για να μην εστιαστεί το βλέμμα της κοινής γνώμης σε αυτήν την κατάσταση της πραγματικότητας που διαψεύδει την ρητορική τους μόλις πριν λίγους μήνες. Απλώς οι τηλεοράσεις δείχνουν ακόμα τον χάρτη της ΑΟΖ σύμφωνα με τους ελληνοκύπριους που θεωρούν ότι εκφράζουν και τους τουρκοκύπριους [σαν μονοπωλιακοί διαχειριστές της Κυπριακής Δημοκρατίας], και άρα, φαντάζονται ότι αυτό είναι διεθνής νόμος. Αυτά είναι τα αποτελέσματα [αυτοπαραπλανησης]  της μονοπώλησης της κυριαρχίας και της ανάδυσης μια γενιάς πολιτικών που δεν καταλαβαίνει πια την ευρύτερη θεσμική θέση της Κυπριακής κυριαρχίας στην γεωπολιτική περιοχή. Ουσιαστικά, για όλους πλην τους ελληνοκύπριους τηλεθεατές, η ΑΟΖ είναι αμφισβητουμένη και η τουρκική θέση είναι ότι διεκδικεί ΑΟΖ μέχρι έξω από την Πάφο. Και άμα αύριο αρχίσει γεώτρηση δίπλα [ή σε διασταυρωμένο σημείο] από μια κυπριακή [ελληνοκυπριακή χωρίς λύση] ΑΟΖ η διεθνής κοινότητα απλώς θα σφυρίζει επίσης αδιάφορα… και όχι μόνο για αυτό…

Οι αλλοπρόσαλλοι πρωτοσέλιδοι τίτλοι του Φιλελεύθερου είναι εκφραστικοί μιας βαθύτερης σύγχυσης [βαθύτερης από το «η επιστροφή προσφύγων» είναι «τουρκική πρόκληση»] και κρίσης. Την μια, ο Φιλελεύθερος γραφεί ότι ο Ακιντζή είναι απλώς υποτακτικός της Άγκυρας κλπ. Σε λίγες μέρες ο Ακιντζή «παραμερίζεται από την  Άγκυρα» – καλά γιατί παραμερίζεται αφού, σύμφωνα με την προηγουμένη αφήγηση, είναι ..όργανο;.

Το πρόβλημα του Φιλελευθέρου και των απορριπτικών [νέων-όπως ο Αναστασιάδης, και παλαιοτέρων] είναι ότι το τοπίο του διαχωρισμού δεν είναι πια σταθερό – και το χειρότερο είναι ότι δεν διαχωρισμένο πολιτικά και επικοινωνιακά πια. Όχι μόνο διεθνώς, αλλά και τοπικά, χάρις στο νέο επικοινωνιακό πλαίσιο, αρχίζει πια να διαφαίνεται, για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1950, μια εικόνα της Δημοσίας Σφαίρας, όπου η κυπριακή πολιτική γίνεται/λειτουργεί, ντε φάκτο, ενιαία… Ακριβώς γιατί το κυπριακό συζητείται και στις δυο κοινότητες με βάση μια ενδιαφέρουσα επιλογή: ομοσπονδία ή δυο κράτη. Τώρα πια η πλήρης ταύτιση των απορριπτικών και στις δυο κοινότητες είναι εμφανής – ακριβώς γιατί τώρα πια το θέμα είναι η επανένωση ή όχι. Και σε προηγούμενες δεκαετίες, μετά το 1950, υπήρχε μια άτυπη συνεργασία των εθνικιστών λόγω των «απρόσμενων συνέπειων» της ρητορικής και των πράξεων τους. Όμως, τουλάχιστον τότε μπορούσαν να ισχυριστούν ότι είχαν αντικρουόμενα οράματα [ένωση – διχοτόμηση]. Τώρα όμως έχουν ένα κοινό στόχο – τον περιορισμό της επανένωσης.
Και οι εθνικιστές και των δύο κοινοτήτων, πολεμούν για να συντηρήσουν ακόμα λίγο το τείχος που αναπόφευκτα [ιστορικά, θεσμικα-γεωπολιτικα, επικοινωνιακά] καταρρέει..

Η διαπλοκή



Όσον αφορά στη διαπλοκή είναι μια άλλη διαδικασία που διαχέεται με ενδεχομένως απρόβλεπτες συνέπειες. Η νυν κυβέρνηση έχει οδηγήσει στην πιο μεγάλη οπισθοδρόμηση στο συγκεκριμένο τομέα. Το μεγαλύτερο της πρόβλημα ωστόσο είναι ότι το κοινό έχει αρχίσει να εστιάζει στο θέμα – και να αντιδρούν ακόμα και θεσμοί [όπως ο νυν γενικός εισαγγελέας και ο γενικός ελεγκτής] οι οποίοι ενθαρρυμένοι από το ευρωπαϊκό πλαίσιο, αλλά και την υπό διαμόρφωση οργή του κοινού, κατάφεραν να μπλοκάρουν διάφορες διαδικασίες ή και να προκαλέσουν παραιτήσεις [όπως του Χάσικου].

Οι αιτίες της αυξανομένης πίεσης από το κοινό είναι η ίδια η απομυθοποίηση των ΜΜΕ και τα κατάλοιπα της οικονομικης-τραπεζιτικης κρίσης. Η νυν κυβέρνηση εκλέγηκε ουσιαστικά από τα συμφέροντα που προωθούσαν τα προηγούμενα χρονιά την προσπάθεια συγκάλυψης των τράπεζων και την μετατόπιση της ευθύνης για την κρίση στο δημόσιο. Αμέσως μετά την εκλογή της το 2013 προσπάθησε να περάσει, με το θέαμα-συγκάλυψη τον μύθο περί πιστολιού στον κρόταφο, το καθολικό κούρεμα. Η εξέγερση τότε έδειξε ότι το κοινό παρά την εκλογή Αναστασιάδη δεν είχε πειστεί για την μη ευθύνη των τράπεζων.
Ακολουθήσε μια νέα προσπάθεια με την συνδρομή τέως δικαστών, στο θέαμα της επιτροπής Πική, για να ξεπλυθεί η ευθύνη των τραπεζών που επίσης κατάρρευσε. Αλλά η κυβέρνηση είχε στήσει τότε ένα δίκτυο, όχι απλώς δαιμονοποίησης όσων ήταν εναντίον της δικής της αφήγησης, αλλά και όσους δεν βόλευαν τις επιλογές της. Έτσι, εκδιώχθηκε ο διοικητής της Κεντρικής που είχε προωθήσει τις αποκαλύψεις και τις έρευνες για τα σκάνδαλα των τραπεζών, ενώ διαλύθηκε και η ΚΡΕΤΥΚ και διορίστηκαν ημέτεροι. Σε εκείνο το πλαίσιο, ο έλεγχος των ΜΜΕ συνοδευόταν και από ένα δίκτυο στην γενική εισαγγελία υπό τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου που χρησιμοποιούσε την εισαγγελία, αλλά και την αστυνομία για να στήνει θεάματα. Το κοινό, όμως, ήταν ήδη καχύποπτο για την συγκάλυψη των τραπεζών και των μεγαλο-οφειλετών.

 Έτσι, τα ΜΜΕ έριχναν σκάνδαλα [πραγματικά και κατασκευασμένα ή στοχευμένα – όπως το θέαμα του ΣΑΠΑ από όπου απαλλάχθηκαν οι εργολάβοι]. Αλλά αυτή η πρακτική άρχισε να υιοθετείται και από το κοινό – όταν ένα ασήμαντο θέαμα μετατρεπόταν σε ζήτημα σύλληψης επι Ρίκκου, η αποκάλυψη για τη δική του διαπλοκή, έκανε ξαφνικά την εικόνα πλήρως διατρητή. Η κραυγαλέα μεροληπτική στάση του Ιωνά Νικολάου στο θέμα Νεοκλέους, ήταν απλώς η αποκάλυψη μιας θητείας στημένης στην ημετεροκρατία και στην προσπάθεια απόλυτου ελέγχου της αστυνομίας. Το θέαμα του Χάρη Γεωργιάδη που προσπαθούσε αρχικά να ειρωνευτεί τον γενικό ελεγκτή για το ρουσφέτι προς την Σάβια, μετατράπηκε σε αποκαλυπτικό μπούμερανγκ [αποκαλύπτοντας ξεκάθαρα το ξεδιάντροπο της πρακτικής της προσπάθειας μετατόπισης της εστίασης] όταν ο υπουργός ..δημοσιοποίησε ονόματα δημόσιων υπαλλήλων που είχαν κομματικές θέσεις για να αποφύγει [μέσα από την ισοπέδωση «όλοι το κάνουν»] το θέμα ότι η Σάβια χρησιμοποίησε τη θέση της για ίδιον όφελος και ότι ο ίδιος έλεγε δημόσια ψέματα αρχικά. Ενώ ο Σ. Χάσικος μετά από μια συνεχόμενη διαδικασία αποκαλύψεων για σύγκρουση συμφερόντων, τελικά παραιτήθηκε για «προσωπικούς λόγους». Αν προσθέσει κανείς σε αυτά το ότι ο ίδιος ο πρόεδρος συνοδεύεται από την αρχή της θητείας του, από το σκάνδαλο [όπως φαίνεται από τα τεκμήρια] προνομιακής πληροφόρησης των «συμπέθερων», τότε το γενικό σκηνικό είναι σαφές. Ακόμα και αν λογοκριθεί από τα ΜΜΕ αυτή η διάσταση, δύσκολα θα φύγει πια η καχυποψία από την κοινωνία.

Το ότι ο μηχανισμός που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση για να παραπλανήσει μετά το Κραν Μοντανά δείχνει να μοιάζει με τους μηχανισμούς μετατόπισης και συγκάλυψης που χρησιμοποιήθηκαν από τα ΜΜΕ και για τις ανάλογες ανάγκες συγκάλυψης των σκανδάλων των τραπεζών, δεν είναι τυχαία. Αντίθετα βασίζονται στην ίδια δομή.

 Οι μηχανισμοί λογοκρισίας μετατόπισης και συγκάλυψης στην ελληνοκυπριακή Δημόσια Σφαίρα πηγάζουν από την πολιτική δημοσιογραφία των πρωτοσέλιδων των εφημερίδων για το κυπριακό από το 1964 τουλάχιστον. Την στιγμή της οικονομικής κρίσης υιοθετήθηκαν για να συγκαλύψουν τις τράπεζες και τώρα επαναχρησιμοποιούνται για το κυπριακό. Αλλά το εντυπωσιακό είναι ότι ο πρόεδρος δέχεται κριτική, παρά την στήριξη από την μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ… κάτι κινείται σαφώς…



[1] Για τον τρόπο με τον οποίο το δίκτυο Αναστασιάδη επιτίθεται έμμεσα τον Α. Κυπριανού, σε μια προσπάθεια μετατόπισης της ευθύνης από τον Αναστασιάδη και τις γκάφες του, αξίζει να καταγραφεί και ένα σχόλιο από την Καθημερινή του Λοττίδη, ο οποίος φυσικά μετα τις «βοήθειες» και στην τηλεόραση και στους διορισμούς μέλους της οικογένειας στο γραφείο της επίτροπου διοίκησης οφείλει να ανταποδώσει. Ιδού λοιπόν – στείλει ο Αναστασιάδης επιστολή και στον Άντρο για συγκάλυψη, και για τον σχολιογράφο της Καθημερινης,φταίει ο Άντρος γιατί δεν.. το είδε.. http://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/politics-blog/politicsblog-antros-kyprianoy-and-his-people

Η προεκλογική εικόνα: προβλήματα συσπειρώσεων και …πιθανές απρόσμενες συνέπειες…



Η προεκλογική του Αναστασιάδη σε μια πρώιμη έκθεση διαπλοκής, αλλά και αντιφατικής αναδίπλωσης στο κυπριακό

Η προεκλογική του Αναστασιάδη φαίνεται να έχει μεγάλο πρόβλημα με τη διαπλοκή – την εκφράζει ουσιαστικά, αλλά και στο κυπριακό η απόπειρα να κρατά 2 σχοινιά ο Αναστασιάδης [υπέρ της λύσης – «φταίει η Τουρκία», εναντίον της λύσης – όπως στο Κραν Μοντανά και με όσα προηγήθηκαν] δεν φαίνεται να λειτουργεί. Το σκάνδαλο που ξέσπασε μετά την αποκάλυψη Διονυσίου για την επιστολή με τα απόρρητα, την οποία πήρε από το προεδρικό, δείχνει το μέγεθος του προβλήματος. Κατ’ αρχήν, η ανάγκη του Αναστασιάδη να στείλει ατομικές επιστολές για να πείσει opinion leaders, ας πούμε, δείχνει το μέγεθος των αντιδράσεων ανάμεσα στους συναγερμικούς ψηφοφόρους που είναι υπέρ της λύσης, αλλά και το ότι ο ίδιος ο Αναστασιάδης δεν εννοεί να καταλάβει την έννοια του δημόσιου και του σχετικού του ρόλου.

Όπως και να το δει κανείς ο Αναστασιάδης χρησιμοποίησε πληροφορίες στις οποίες είχε ο ίδιος πρόσβαση για να κάνει προεκλογική ή να πείσει για να προωθήσει τις απόψεις/εκδοχή του. Αναπόφευκτα αυτό παραπέμπει στο άλλο σκάνδαλο προνομιακής μεταχείρισης, που σφράγισε την αρχή της θητείας του: το ζήτημα της εκροής κεφαλαίων από την οικογένεια της κόρης του και του συμπέθερού του.
Εκείνο το σκάνδαλο, που αγγίζει το συνταγματικό ζήτημα της σχετικής συμπεριφοράς,[1] συγκαλύφθηκε σε εκείνη την ομοβροντία συγκάλυψης του 2013 [πλην αριστερών ΜΜΕ και μερικών τότε φωνών στο ίντερνετ, όπως η Δεφτερη] με μια μετατόπιση – με την προσπάθεια να καλλιεργηθεί μια νέα εκδοχή της επίθεσης ενάντια στο δημόσιο και τη θέση της αριστεράς για την ευθύνη των τραπεζών [με την επιτροπή Πική] και μετά, με σκανδαλοθηρικές μετατοπίσεις.

 Αλλά τώρα με υποψήφιο και του κέντρου, η συγκάλυψη δεν είναι πια ομόφωνη – δεν είναι καν πλειοψηφική με δεδομένη τη διάχυση της πληροφόρησης μέσω ίντερνετ. Στον Φιλελεύθερο, ο μεν Βενιζέλος διατύπωσε τη θέση ότι θα ήταν καλλιτερα να μην έβαζε ξανά υποψηφιότητα ο Αναστασιάδης [και παρά τον απορριπτισμό του ο Βενιζέλος μέχρι τώρα κινείτο σε συγκρατημένο τόνο απέναντι στην εξουσία], ενώ η Στάλω Παπαναστασίου ειρωνευόταν το φημολογούμενο σύνθημα της προεκλογικής:
"κάντε υπομονή και αν αντέξετε και δεν πεθάνετε, σας υποσχόμαστε πως θα έρθουν καλύτερες, μέρες, ώρες έστω κάποια καλύτερα λεπτά». Σύντομα, αυτό θα μας πουν...”

Ο αγώνας για συσπειρώσεις



Ο Αναστασιάδης ποντάρει στην συσπείρωση των συναγερμικών – διότι άτυπα, υπάρχει και το πραγματικό σενάριο ότι η σκανδαλοθηρία των ΜΜΕ έχει εξοργίσει μεν το κοινό στην συλλογικότητα του, αλλά σε μερίδες του πληθυσμού έχει διευρύνει και τον κυνισμό [ο οποίος συγκαλυμμένα υπήρχε από παλιά με τις πελατειακές σχέσεις] και αρκετοί θα ψηφίσουν με κίνητρο ποιός υποψήφιος θα τους βολέψει κάπως με τις διασυνδέσεις που έχουν. Σε αυτόν, όμως, τον τομέα ποντάρει και ο Νικόλας Παπαδόπουλος – μπορεί να μην συμφωνούν όλοι μαζί του στο ΔΗΚΟ, αλλα ελπίζει ότι θα πετύχει μια ανάλογη συσπείρωση.
Ο Αναστασιάδης μέσα από το επιτελείου του, της αστυνομίας του Ιωνά, και των φιλικών δικτύων στα ΜΜΕ, θα προσπαθήσει να ρίχνει σκάνδαλα στη δημοσιότητα με την ελπίδα να μην φανεί το μέγεθος της εμπλοκής/διαπλοκής δικής του κυβέρνησης. Όμως, αργά ή γρήγορα είναι χαμένο χαρτί πια. Ο Ν. Παπαδόπουλος λόγω κομματικής θέσης [ΔΗΚΟ] όπως και καταγωγής αντιμετωπίζεται μεν με καχυποψία, αλλά έχει ένα πλεονέκτημα – ως πλούσιος δεν είχε ανάγκη να καλοπιάνει και να εκτίθεται. Εμπλέκεται, βέβαια, στη διαπλοκή και στη συγκάλυψη ως δικηγόρος της Λαϊκής, αλλά δεν θα τολμήσει ο ΔΗΣΥ να θέσει τέτοιο θέμα, αφού ή από εκεί διαπλοκή με τις τράπεζες είναι πια κραυγαλέα. Σαφώς θα τον κατηγορήσουν για έργα και ημέρες του ΔΗΚΟ – αλλά ο ίδιος δεν έκανε κυβέρνηση, όποτε μπορεί να εμφανιστεί καλύτερα σε αυτό το θέμα. Ο Μαλάς σε ένα σκηνικό ισομερούς έκφρασης στα ΜΜΕ, θα ήταν εμφανώς ο υποψήφιος με σαφές πλεονέκτημα στο πεδίο της αντιμετώπισης της διαπλοκής – και γιατί ο ίδιος είναι ένας νέος επιστήμονας χωρίς τέτοιες εξαρτήσεις, και γιατί η αριστερά γενικότερα παρά τα συνεχόμενα θεάματα επιθέσεων εναντίον της από την νυν κυβέρνηση τελικά ήταν και παραμένει η παράταξη με την μικρότερη πρόσβαση στην διαπλοκή.

Αν ο Αναστασιάδης ξεκινά με το 30% του ΔΗΣΥ στις βουλευτικές, ο Ν. Παπαδόπουλος ξεκινά με το ΔΗΚΟ [14%], ΕΔΕΚ [6%], Αλληλεγγύη [5%] και σαφώς ποντάρει ότι θα πάρει και τους «περιβαλλοντιστες» του Περδίκη [4%], και ελπίζει ότι κάτι θα πάρει και από τον Λιλλήκα, αλλά και από το ΕΛΑΜ [αν και αυτό θα γίνει, αν έχει δικό του υποψήφιο το ΕΛΑΜ στον πρωτο γυρο, μόνο αν κινδυνεύει να μην περάσει δεύτερο γύρο ενας απορριπτικός υποψήφιος]. Φυσικά, αρκετά ποσοστά είναι ρευστά – η ακροδεξιά διαρροή του ΔΗΣΥ μέσω Θεοχάρους, μπορεί να περιοριστεί, όμως μπορεί και να διευρυνθεί. Για αυτό και ο Αναστασιάδης έκανε με τόσο πάθος το θέαμα του απορριπτισμού. Εκεί έχουν κοινές δεξαμενές ενδεχομένης άντλησης ψήφων και οι δυο.

Ο Μαλάς από την άλλη, σαν υποψήφιος της αριστεράς, μπορεί να ελπίζει στο 25-27% των αποτελεσμάτων του ΑΚΕΛ μετά το 2012, αλλά το δικό του στοίχημα ήταν αρχικά να επαναδραστηριοποιήσει [τουλάχιστον εκλογικά] τους αποστασιοποιημένους [με αποχή] αριστερούς ψηφοφόρους]. Μετά το Κραν Μοντανά, ωστόσο, ξαφνικά προέκυψε και μια πιθανότητα διαρροών από δεξιούς υποστηρικτές της λύσης, αλλά και επιστρέφοντες αριστερογενείς ψηφοφόρους που στήριξαν Αναστασιάδη με την υπόσχεση της λύσης – και την εξαπάτηση, όπως φάνηκε με φόντο το 2004.

Η υποψηφιότητα Μαλά
Αν σε αυτά τα ποσοστά και τις εν δυνάμει ισορροπίες στα ΜΜΕ [όπου Αναστασιάδης και Ν. Παπαδόπουλος έχουν προνομιακή πρόσβαση] ο Μαλάς είναι ένα αουτσάιντερ που μπορεί να κερδίσει την προεδρια, αν δραπετεύσουν αρκετά κοινωνικά στρώματα από τα κατασκευασμένα θεάματα της επόμενης περιόδου. Από εκεί και πέρα, αν ο υποψήφιος της αριστεράς δεν περάσει στο δεύτερο γύρο, η αριστερά θα βρεθεί στη δύσκολη θέση να είναι kingmaker σε μια επιλογή, όπου ταιριάζει η ιστορική φράση του ηγέτη της ΕΣΣΔ «και οι δυο επιλογές είναι χειρότερες». Και υπάρχει βέβαια και η αποχή που θα λειτουργήσει και ντε φάκτο ως διεύρυνση της απονομιμοποίησης.

Η αρχική εμφάνιση της υποψηφιότητας Μαλά δικαίωσε την θέση του ότι απευθύνεται στην ευρύτερη Αριστερά. Ο ίδιος έρχεται από το κεντρώο χώρο και μετακινήθηκε προς τα αριστερά. Τα άτομα που εμφανίστηκαν για να στηρίξουν την υποψηφιότητα εξέφραζαν και μια σφαιρικότητα, η οποία κάλυπτε και μια επιστημονική προσέγγιση, αλλά και μια πλουραλιστική θεματική πρόταση. Ο Νίκος Περιστιάνης, λ.χ. ο οποίος τον παρουσίασε, είναι από τους επιφανείς κοινωνιολόγους της Κύπρου, επιτυχημένος τεχνοκράτης οργανωτικά επίσης [υπήρξε ο ντε φάκτο ιδρυτής του Πανεπιστήμιου Λευκωσίας] εκφράζει μια προσέγγιση που σαφώς καλύπτει τους αριστερούς που διαβάζουν Πολίτη. Κεντροαριστερός, ο οποίος θα μπορούσε να καλύψει την ευρύτερη γοητεία που άσκησε η προεδρία Βασιλείου ως εκμοντερνιστική. Από τους υπόλοιπους θα μπορούσε να αναφερθεί ο Σταύρος Τομπάζο και ο Νιαζί Κιζιλγιουρέκ ως εκφραστές διαφορετικών διαστάσεων: ο Τομπάζος είναι πολιτικός επιστήμονας, επίσης από τους επιφανείς κυπρίους κοινωνικούς επιστήμονες, με αναλυτικές προεκτάσεις και εστίαση στην πολιτική οικονομία της ΕΕ. Είναι μαρξιστής και καλύπτει θέσεις από τον χώρο της θεσμικής αριστεράς, αλλά και της εξωθεσμικής αριστεράς. Ο Νιαζί Κιζιλγιουρέκ, είναι ένας από τους πιο γνωστούς τουρκοκύπριους ακαδημαϊκούς, ο οποίος εξειδικεύεται στις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.

Σενάρια πρώτου και δευτέρου γύρου
Ν. Παπαδόπουλος και Αναστασιάδης έχουν μεν πλεονέκτημα μέσω ΜΜΕ, αλλά έχουν να αντιμετωπίσουν προβλήματα διαπλοκής [έστω και μικρότερα ο δεύτερος λόγω αποχής από την εξουσία]– ο Αναστασιάδης είναι, όπως είδαμε, εμβληματικός της διαπλοκής. Αν κατά λάθος κερδίσει θα είναι μια εκλογή λόγω αποχής, και με την αύρα ότι ψηφίστηκε για να βολέψει τους ημέτερους. Το ότι οι Ιωνάς, Χ. Γεωργιάδης [της Σάβιας κοκ] και Δημητριάδης [των ιδιωτικοποιήσεων των λιμανιών - για τα οποία φαίνεται να έρχεται και δίκη για τις διαδικασίες έστω] θα είναι η προμετωπίδα προδιαγράφει την εικόνα κρίσης που θα εκπέμψει μια ενδεχόμενη εκλογή Αναστασιάδη.

Αν αυτό [η πενταετία Αναστασιάδη] ανταμείβεται από ορισμένους και χάρη στο «διαίρει και βασίλευε» ένας αντιπαθής πολιτικός επανεκλεγεί, η ό,ποια πολιτική νομιμοποίηση απόμεινε θα καταρρεύσει. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου  - αφορά άμεσα την νομιμοποίηση της Κυπριακής Πολιτείας, η οποία είναι το βασικό θεσμικό «όπλο» των ελληνοκυπρίων. Μια τέτοια επανεκλογή, θα νομιμοποιούσε την αγνόηση της ό,ποιας κυβερνητικής θέσης για επιστροφή στο Βαρώσι – αν και όταν ανοίξει. Και το κυπριακό τώρα δεν προσφέρεται για συγκάλυψη – το Κραν Μοντανά [για αυτό ήταν και τόσο αγενής με τον Άιντε] αποκάλυψε ότι ο Αναστασιάδης ούτε καν το κυπριακό δεν το αντιμετωπίζει ως ένα δημόσιο ζήτημα. Το χρησιμοποιεί για τις ιδιοτελείς του επιδιώξεις. Ακόμα και αν εκλεγεί δεν θα νομιμοποιείται να πάρει καμία απόφαση ακριβώς διότι τωρα, προεκλογικά, προσπαθεί να πουλήσει σκόνη στα μάτια [για τους ψηφοφόρους] για να τους ξεγελάσει με αντιφατικά συνθήματα. Αφού υπόσχεται και τα δυο αντιφατικά δεδομένα [και λύση και μη λύση] αναλόγως κοινού, η όλη του πολιτική οδεύει σε ένα νέο «δεσμεύομαι» με ανάλογες ειρωνικές και οργισμένες αντιδράσεις από όσους, και πάλι, εξαπατηθούν. Το οποίο μάλλον θα τον οδηγήσει σε απραξία, αναζητώντας πιστόλια στο κρόταφο για να δικαιολογήσει την ό,ποια κίνηση του. Ένας τέτοιος πρόεδρος αν φέρει [αναγκαστεί] σενάριο λύσης, θα κάνει κακό στη λύση, αφού θα κατηγορείται ότι ξεγέλασε τους απορριπτικούς να τον ψηφίσουν.
Αν ο Αναστασιάδης πάει δεύτερο γύρο με Ν. Παπαδόπουλο, ποντάρει ότι ξαφνικά θα φορέσει την στολή της λύσης και θα αρχίσει τα δεσμεύομαι κοκ προς την αριστερά... Δύσκολα, όμως, θα πάρει από την αριστερά, σημαντικά ποσοστά. Αν πάλι πάει δεύτερο γύρο με τον Μαλά, θα απευθυνθεί στα  αντι-αριστερά σύνδρομα γενικώς: ήδη ξεκίνησε η επίθεση του στυλ «η αριστερά με πίεζε να δεχτώ…» [αλλά αυτό θα τον κυνηγά και πριν το δεύτερο γύρο, αλλά και μετεκλογικά], μετά θα το παίξει επανάληψη του σεναρίου για την οικονομία [τωρα που θα θέλει ψήφους των δημόσιων υπαλλήλων δεν θα φταίει το δημόσιο, αλλά μόνο η αριστερά] και ελπίζει ότι η διαπλοκή των ημέτερων στην οικονομία [και ποιοί στήριζαν τη συγκάλυψη των τραπεζών] θα συγκαλυφθεί- δεν είναι τυχαίο που η Αλήθεια άρχισε να προαναγγέλλει [και να πιέζει;] για δίκες σε σχέση με τον Συνεργατισμό – για να μετατοπιστεί η έμφαση από τις δυο τράπεζες που οδήγησαν στην κρίση και το μνημόνιο τον Ιούνιο του 2012.… Και φυσικά, θα αρχίσει και ο Τορναρίτης με την ..ελληνική παιδεία που κινδυνεύει όπως το 2008 κοκ… Αυτή όμως η υστερία, ακόμα και αν πετύχει να οδηγήσει στην μη ψήφο πολλούς κεντρώους που αντιπαθούν τον Αναστασιάδη, θα δημιουργήσουν μια πολύ πιο οργισμένη κοινωνική πλειοψηφία της ενωμένης αντιπολίτευσης μετεκλογικά.

Η ανάγκη του Ν. Παπαδόπουλου για διεύρυνση των πιθανών δεξαμενών ψήφων…
Ο Παπαδόπουλος έχει άλλου είδους προβλήματα. Το βεληνεκές του απορριπτικού χώρου, όπως φάνηκε και από τις έρευνες του Ψάλτη είναι περιορισμένο κάτω από 40% - όπως φάνηκε και με τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών. Ενώ μπορεί να αντλήσει ψήφους «έκτακτης ανάγκης», αν κινδυνεύει να μην περάσει δεύτερο γύρο, στο δεύτερο γύρο, αν βρεθεί απέναντι στον Αναστασιάδη, δεν θα έχει αποθέματα στην αριστερά – από εκεί μπορεί να αντλήσει μόνο αν το παίξει αντι-δεξιός και κατά συνέπεια αν επιστρέψει στην πιο σοσιαλδημοκρατική παράδοση του ΔΗΚΟ.[2] Αλλά, βέβαια, έχει και την εικόνα του παιδιού «βασιλικής οικογένειας». Το πλεονέκτημα του είναι πόσο ο Αναστασιάδης προκαλεί την αριστερά. Από την άλλη, αν πάει δεύτερο γύρο με τον Μαλά, ο ΔΗΣΥ θα διασπαστεί. Όσον αφορά στο θέμα της ευνοϊκής διακυβέρνησης τα πράγματα μπορεί να αποκαλυφθούν παράδοξα: σαφώς ΔΗΚΟ και ΔΗΣΥ εκφράζουν αντικρουόμενα συμφέροντα στο εσωτερικό του ελληνοκυπριακού βαθέως κράτους – και πέρα από τους υποστηρικτές της λύσης, η αριστερά μπορεί να ευνοηθεί και από την ενδοθεσμική διαμάχη δηκοϊκών - συναγερμικών.

Εκλογές σε ρευστό πεδίο – και λόγω κυπριακού και λόγω εσωτερικής πολιτικής ρευστότητας…
Θα είναι πάντως μια έντονη προεκλογική περίοδος και σε νέο πλαίσιο πια. Οι 3 υποψήφιοι εκφράζουν τους 3 βασικούς πόλους της ελληνοκυπριακής σκηνής – και με μια κοινωνία σε κινητικότητα και καχυποψία η κατάσταση είναι ρευστή. Αλλά οι δυναμικές του κυπριακού, το οποίο δεν ελέγχουν πια οι ε/κ αποκλειστικά, αλλά και οργή για τη διαπλοκή δημιουργούν ένα ενδιαφέρον σκηνικό…

Υπάρχει βέβαια και η υποψηφιότητα Λιλλήκα, όπως και οι φήμες για υποψηφιότητα του Χριστοφίδη, πρύτανη του Πανεπιστήμιου Κύπρου. Η υποψηφιότητα Λιλλήκα προσπαθεί μεν να προβληθεί ως πιθανή υποψηφιότητα που αντλεί και από το κέντρο και την αριστερά, αλλά ακόμα και αυτό το επιχείρημα ελάχιστα εκφράζει την πραγματικότητα. Στο κέντρο μπορεί να απευθυνθεί ο Λιλλήκας – αλλά όσον αφορά στους αντιδεξιούς ψήφους, που μάλλον θα τους πάρει ο Μαλάς, αν είναι τόσο έντονα ενάντια στον Αναστασιάδη, μπορεί να ψηφίσουν και Ν. Παπαδόπουλο, αν δεν περάσει δεύτερο γύρο ο Μαλάς.

Με τα δεδομένα που υπάρχουν αυτήν την περίοδο η υποψηφιότητα Λιλλήκα βασικά αφαιρεί ψήφους από τον Ν. Παπαδόπουλο, και φαίνεται να είναι ένα είδος πιθανού νεροκουβαλητή του Αναστασιάδη, αν περάσει δεύτερο γύρο. Διότι ο κ. Λιλλήκας μπορεί να απευθύνεται τώρα σε κέντρο και αριστερά, αλλά είναι πιθανό να αλλάξει θέση μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου. Αυτή η συμπεριφορά, παρά το ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί κριτικά όσο αφορά την συνέπεια, είναι χαρακτηριστικό μερίδας μιας γενιάς πολιτικών της δεκαετίας του 1990.
Ο Στυλιανίδης ξεκίνησε από φανατικός απορριπτικός για να καταλήξει φανατικός οπαδός της λύσης – και βουλευτής του ΔΗΣΥ. Ο Προδρόμου από απορριπτικότερος και εθνικότερος των εθνικοφρόνων, εντάχθηκε τελικά στον ΔΗΣΥ, τον οποίο αντιμετώπιζε κριτικά [από τα δεξιά] πριν, δοκίμασε να πάρει την ηγεσία, απέτυχε, προσπάθησε να κάμει κόμμα, πάλι απέτυχε και τώρα επέστρεψε στον ΔΗΣΥ και υπερασπίζεται τον Αναστασιάδη, τον οποίο έβριζε το 2004. Ο Λιλλήκας ξεκίνησε από τον Βασιλείου και κατέληξε [μέχρι τωρα] στον Τάσσο. Φυσικά, αν δει ότι δεν θα πάρει ποσοστά με τα οποία μπορεί να διαπραγματευτεί μετεκλογικά πριν την δεύτερη Κυριακή, τότε μπορεί να αποχωρήσει. Αν κόψει ψήφους από Ν. Παπαδόπουλο και περάσει Μαλάς – Αναστασιάδης, θα μπορούσε να στηρίξει τον δεύτερο με κάποιο ρητορικό κόλπο για το κυπριακό. Αλλά, αν έχει δυναμική ο Μαλάς μπορεί να δοκιμάσει να παίξει με την επιστροφή στην αριστερά. Αν περάσει δεύτερο γύρο Νικόλας – Αναστασιάδης, τότε ενώ η ρητορική του μέχρι τώρα δείχνει ότι θα πρέπει να στηρίξει Νικόλα, είναι πιθανό να το παίξει και Αναστασιάδης, όπως την μεγάλη κωλοτούμπα όλων των υποψηφίων [και της ΕΔΕΚ και των Νέων Οριζόντων] να στηρίξουν Κληρίδη ενάντια στον Ιάκωβου το 1998.

Η «υποψηφιότητα» Χριστοφίδη [αν υπάρξει] μπορεί να θεωρηθεί ως η υποψηφιότητα που προωθούν τάσεις και συμφέροντα πίσω από την εφημερίδα Πολίτης. Θα πρέπει να θύμαται κάποιος ότι αρχικά ο Πολίτης προσπάθησε να στηρίξει τον Αναστασιάδη μετά το Κραν Μοντανά. Χρειάστηκε να περάσουν μερικές μέρες για να γίνει κατανοητό τί πραγματικά χάθηκε σαν ευκαιρία και να ανατραπεί το κυβερνητικό ρητορικό σενάριο ότι «υποχρέωσαν την Τουρκία να δείξει την αδιαλλαξία της», για να αρχίσει η εφημερίδα να εκφράζει την πίεση του κοινού των αναγνωστών/τριών προς την κυβέρνηση. Αξίζει, επίσης, να προβληματίσει η κίνηση Διονυσίου να δημοσιοποιήσει ότι πήρε την επιστολή με τα απόρρητα. Αλλά και το σχόλιο του, το οποίο παραλείφθηκε στις μετέπειτα συζητήσεις, ήταν αξιοσημείωτο: καλούσε τον Αναστασιάδη να στείλει επιστολή στον Γκουτιέρες ότι δέχεται τις προτάσεις του και ότι υπήρχε στις συζητήσεις του Κραν Μοντανά. Φυσικά, ο Αναστασιάδης δεν είπε τίποτα για αυτό – απλώς προσπάθησε [όπως κανει πάντα] να κάμει μετατόπιση του θέματος στον Α. Κυπριανού [μια κίνηση που έκανε χειρότερη την εικόνα του Αναστασιάδη]. Γιατί το έκανε ο Διονυσίου; Ανήκει στην πτέρυγα του Πολίτη [συνεπείς υπήρξαν οι Κωνσταντίνου, Κακούρης, Κ. Ηλιάδη] που στηρίζει τη λύση – ή απλώς κάνει μια κίνηση για να κρατηθεί το κοινό που υποστηρίζει τη λύση σαν αναγνώστες/τριες, για να μπορούν να επηρεαστούν προεκλογικά προς την υποψηφιότητα Αναστασιάδη, την οποία θα κατασκευάσουν σαν τη λιγότερο κακή λύση; Ο Πολίτης έχει προϊστορία να προσπαθεί να ξεπλύνει: πρωτοστάτησε στην προσπάθεια ξεπλύματος των τραπεζών με τον κωμικό νεοφιλελευθερισμό του [κωμικό άμα δει κανείς τον βασικό του ρήτορα τον Δ. Γεωργιάδη να έχει διοριστεί αμέσως δημόσιος υπάλληλος] από το 2012. Και το ξέπλυμα το έκανε με μια σκανδαλοθηρία «όλοι είναι το ίδιο», ώσπου ξαφνικά πιάστηκε στα πράσα – να είναι η η εφημερίδα η οποία τεκμηριωμένα λογόκρινε κείμενα για να πάρει διαφημιστικό πακέτο. Οπότε θα πρέπει να περιμένει κανείς να δει κανείς τί εκφράζει η μέχρι τώρα αυτονομία του Πολίτη από τον Αναστασιάδη. Αν κρίνει κανείς από δηλώσεις του Χριστοφίδη φαίνεται να είναι απολυτά πειθήνιος στο τραπεζιτικό λόμπι [και την προσπάθεια – ακόμα και τωρα- να κατηγορηθεί το δημόσιο για την κρίση των τραπεζών – και άμα αναλογιστεί κανείς ότι με δημόσιο χρήμα, σαν πρύτανης, πουλά θεάματα ο Χριστοφίδης, η κωμικότητα της όλης σκηνής είναι εμφανής] και να προσπαθεί να πουλήσει τον ευατο του με ατακες παρα με σοβαροτητα. Η πιο λογικη ερμηνεία για την μέχρι τώρα στάση του είναι είτε, ότι ζει σε κάποιο παράλληλο συμπάν αυτοαναφορικού ναρκισσισμού που δεν κατανοεί τα δεδομένα, ή κάποιοι τον χρησιμοποιούν εκμεταλλευόμενοι τις φαντασιώσεις του.

Η προβολή πιθανής υποψηφιότητας Χριστοφίδη σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσε να είναι μια άσκηση για να φανεί, αν υπαρχει όντως ένας χώρος που μπορεί να εκφραστεί με τέτοια υποψηφιότητα – η βασική του λειτουργία φαίνεται να είναι η προσπάθεια να εμποδιστούν οι διαρροές υποστηρικτών της λύσης, από τον ΔΗΣΥ προς τον Μαλά. Όπως και η υποψηφιότητα Λιλλήκα μια ενδεχομένη υποψηφιότητα Χριστοφίδη θα μπορούσε να φτάσει στο 4+%. Αλλά με τις συσπειρώσεις των τελευταίων εβδομάδων, μπορεί να πέσει και στο 2-%. Άρα και οι δυο υποψηφιότητες, οποία και αν είναι η πρόθεση, δομικά λειτουργούν η μια [Λιλλήκα] εναντίον Νικόλα, και η άλλη [Χριστοφίδη] εναντίον Μαλά. Αν μείνουν οι υποψηφιότητες, θα φανεί μεταξύ πρώτου και δευτέρου γύρου αν ήταν όντως νεροκουβαλητές του Αναστασιάδη.
Υπάρχει βέβαια και ο κίνδυνος για τον Αναστασιάδη να αυξηθεί και κάπως η ροή απώλειας ψηφοφόρων και να μείνει εκτός δεύτερου γύρου…

Μια άλλη διάσταση, πέρα από τα ΜΜΕ, είναι και ο απόλυτος έλεγχος της αστυνομίας από τον ΔΗΣΥ. Το ζήτημα εδώ αφορά και τον γενικό εισαγγελέα – ο οποίος απέφυγε το θέμα Αναστασιάδη Το θέμα της διαρροής, όμως, παραμένει και ως θέμα ευνοιοκρατίας [μη ισονομίας], αλλά και ως θέμα συνέπειας – γι’ αυτό το θέμα αντικαταστάθηκε ο υπαρχηγός της αστυνομίας. Εκτός και αν πρόεδρος είναι υπεράνω του νόμου. Αναπόφευκτα η σύγκριση με τη δίκη εναντίον του υπαρχηγού αστυνομίας, τον οποίο ξεφορτώθηκε ο Ιωνάς για να ελέγχει πλήρως την αστυνομία, δεν δείχνει ισονομία. Και η μόνη λογική δικαιολογία για τον κ. Κληρίδη είναι ότι απέφυγε την εμπλοκή της δικαστικής εξουσίας σε προεκλογική περίοδο.

Αν δεχτεί κανείς αυτό το επιχείρημα, ο κ. Κληρίδης οφείλει να ελέγχει πια τί του φέρνουν οι ελεγχόμενοι από τον Ιωνά για διώξεις. Διότι ο Ρίκκος μπορεί να έφυγε, αλλά το συνεχίζει να υπαρχει το κύκλωμα των δικών διά του πρωτοσελίδου και των θεαμάτων σκανδάλων για να συγκαλυφθεί η αλήθεια, φάνηκε και πριν [και στις βουλευτικές του 2016 – με πρωταγωνιστή τον Φαίδωνα τότε να προσπαθεί να μετατοπίσει την εστίαση από την κατηγορία κατά Λουρουτζιάτη]. Άλλωστε η ιδια η πρατική του να καθαιρει και διώκει όσους δεν ελέγχει, είναι σαφής. Οπότε το θέμα είναι αν θα αφεθεί ο Ιωνάς να κάνει προεκλογική με την αστυνομία και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ. Με αυτό το σενάριο, όπως ιστορικά το κατέγραψε ο ίδιος ο κ. Κληρίδης, «οι κατηγορούμενοι μετατρεπόταν σε κατήγορους». Αναφερόταν στον Αναστασιάδη.
Από την άλλη, αν η κοινωνία ξεφύγει από τα καλούπια και τα θεάματα των ΜΜΕ, και εμφανιστούν δυναμικά οι υπόγειες δυναμικές, τότε είναι πιθανό να έχουμε και ανατροπές [στα ποσοστά όπως φαίνονταν από τις βουλευτικές του 2016], αλλά ίσως και να παίξουν παράγοντες όπως η παρουσίαση, αλλά αναπόφευκτα και η ηλικία.



[1] Η παρέμβαση του κ. Κληρίδη για να αποφύγει εμπλοκή ο ίδιος στο θέμα της διαρροής εγγράφων [και της, κατά συνέπεια, έλλειψης ισονομίας όσον αφορά την εφαρμογή του νόμου] μπορεί να κατανοηθεί ως προσπάθεια να αποφύγει να εμπλακεί σε μια διαδικασία με σαφείς προεκλογικές προεκτάσεις. Όμως, ο κ. Κληρίδης μένει και εκτεθειμένος, αφού ουσιαστικά αιχμαλωτίστηκε στις «έρευνες» που φαίνεται να κατεύθυνε έμμεσα ο Ιωνάς εναντίον του υπαρχηγού της αστυνομίας, και εκεί κατέγραψε τη διαρροή ως αδίκημα προς δίκη. Η σύγκριση με την «απαλλαγή» του Αναστασιάδη αναπόφευκτα δεν δείχνει ίση αντιμετώπιση.
[2] Τυπικά το ΔΗΚΟ ανήκει ακόμα στην ομάδα των ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών – και αν αυτό μπορεί να βασιστεί στην πρακτική του κόμματος, πριν την κρίση, κατά τη διάρκεια της κρίσης ο νυν ηγέτης του κόμματος φαινόταν να είναι ταυτισμένος με τον νεοφιλελευθερισμό του Αβέρωφ.